ตอนที่ 1257 ลอบโจมตี

“เฉินผิง แกล้ำเส้นมากไปแล้วนะ!”

เฟ่ยชิงผิงจ้องมองเขาและกัดปลายลิ้นตัวเองไว้

เลือดซึมออกมาจากลิ้นของเขาและกลายเป็นหมอกควันสีแดงจ้ากระจายไปทั่วจนย้อมท้องฟ้าให้กลายเป็นสีแดง

ครืน! ครืน! ครืน!

ฟ้าร้องคำรามในขณะที่พื้นดินสั่นไหว

“ไม่นะ ประมุขเฟ่ยกำลังจะใช้ค่ายกลพิทักษ์ภูผา พวกเรารีบออกไปจากตรงนี้เร็วเข้า!” เซียวต๋าตะโกนบอกเหล่าสาวกของตำหนักอสูรศักดิ์สิทธิ์

เหล่าสาวกต่างตื่นตระหนกและรีบหนีออกจากจุดนั้น ไม่นานนัก อาคารภายในตำหนักอสูรศักดิ์สิทธิ์ที่ดูเหมือนรีสอร์ทก็พังทลายลงไปเหลือแต่เพียงซากปรักหักพัง

“เฉินผิง ฉันจะทำให้แกต้องชดใช้ที่ต้อนฉันจนมุมแบบนี้!” เฟ่ยชิงผิงตะโกนด้วยความเดือดดาล

ท่าทีของเฉินผิงเคร่งเครียดขึ้นมาทันที เพราะเขาไม่คิดว่าคนของตำหนักอสูรศักดิ์สิทธิ์จะล่วงรู้วงแหวนอาคมที่ทรงพลังขนาดนี้

ผู้อาวุโสที่เป็นคนก่อตั้งตำหนักอสูรศักดิ์สิทธิ์จะต้องมีสถานะอันน่าเกรงขามเป็นแน่

หมอกเลือดเหล่านั้นลอยวนอยู่กลางอากาศก่อนจะเปลี่ยนรูปเป็นมือเลือดหลายมือคล้ายกับภาพในขุมนรกอันน่าหวาดกลัว

มือเลือดเหล่านั้นทำให้เฉินผิงขยับตัวไม่ได้ เขาพยายามดิ้นรนออกไปแต่มันก็ไร้ผล

“ผู้อาวุโสเซียวต๋า เริ่มค่ายกลได้เดี๋ยวนี้!” เฟ่ยชิงผิงสั่งเซียวต๋าในทันที

“ประมุขเฟ่ย ค่ายกลควรเปิดใช้ในสถานการณ์ที่รุนแรงมากเท่านั้น เพราะค่ายกลพิทักษ์ภูผาจะทำให้ตำหนักอสูรศักดิ์สิทธิ์เจอกับหายนะเป็นแน่ สาวกในตำหนักนับไม่ถ้วนจะต้องสังเวยชีวิตพวกเขาด้วยนะครับ” เซียวต๋ากล่าว

“ตราบใดที่ฉันยังอยู่ ตำหนักอสูรศักดิ์สิทธิ์จะไม่มีวันสิ้นไป ส่วนพวกสาวกทั้งหลาย การตายเพื่อตำหนักก็ถือเป็นเกียรติอย่างสูงแล้ว เร็วเข้า รีบเปิดใช้ค่ายกลตามที่ฉันสั่งเดี๋ยวนี้” เฟ่ยชิงผิงโต้กลับ

เซียวต๋าลังเลอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะก้าวมาเข้ามาหาเฟ่ยชิงผิง

หากเซียวต๋าเปิดใช้ค่ายกลพิทักษ์ภูผาสำเร็จ เฉินผิงจะต้องถูกมือเลือดเหล่านั้นลากเข้าไปในวงแหวนอาคมและติดอยู่ในนั้นตลอดกาล

ผู้ก่อตั้งตำหนักอสูรศักดิ์สิทธิ์สร้างค่ายกลพิทักษ์ภูผาขึ้นมา โดยที่การเปิดใช้งานนั้นจะต้องทำโดยคนสองคนเท่านั้นเพื่อไม่ให้เปิดใช้งานอย่างหุนหันพลันแล่นจนเกินไป

ดังนั้น หลังจากที่เฟ่ยชิงผิงเปิดใช้ค่ายกลพิทักษ์ภูผาแล้ว เขาก็ต้องการให้เซียวต๋าเปิดใช้งานมันด้วยเพื่อให้ได้ผลลัพธ์ตามที่ต้องการ

แต่กระนั้น เซียวต๋ากลับยืนดูเฉินผิงถูกมือเลือดเหล่านั้นล็อกตัวไว้จนไม่สามารถขยับเขยื้อนได้เลย