ตอนที่ 1334 แกจะทำอะไรได้

แรงกระแทกประเดประดังเข้าใส่เฉินผิงครั้งแล้วครั้งเล่า แต่ก็ไม่อาจทะลวงผ่านร่างเกราะทองคำของเขาไปได้

ดวงตาของเขาแดงก่ำไปด้วยเพลิงโทสะ “วันนี้ฉันจะฆ่าพวกแกทุกคนให้หมด!”

จากเสียงคำรามที่ดังลั่น ส่งให้ทั่วทั้งธรณีใต้เท้าของเฉินผิงนั้นสั่นสะเทือนราวแผ่นดินไหว และพลังที่แผ่ขยายออกมาจากพื้นราวอาฟเตอร์ช็อคก็ทำให้คู่ต่อสู้กระเด็นถอยหลังไปหลายร้อยเมตร

ไม่ใช่เพียงแค่กระเด็นออกไปเท่านั้น แต่คลื่นกระแทกนั้นยังอัดไปด้วยมวลพลังงานมหาศาล ร่างกายบางคนที่อ่อนแอถึงกับปริแตกจนเลือดกระฉูดออกมาทุกทิศทาง และแน่นอนว่าคนเหล่านั้นสิ้นใจตั้งแต่นาทีแรกอย่างไม่ต้องทรมาน

ไม่รอช้า เฉินผิงส่งกำปั้นของเขาอัดเข้าใส่หน้าอกของรองเจ้ายุทธ์ที่พุ่งตัวเข้าหาเขาอย่างรวดเร็ว

คนของจู้จื่อซานตอนนี้เริ่มตัวสั่นสะท้านหวาดหวั่นครั่นคร้ามกับความบ้าบิ่นอันโหดร้ายของเฉินผิง

“กงเล็บดักมาร” หนึ่งในคนของจู้จื่อซานตะโกนขึ้น จากงั้นเงากงเล็บนับไม่ถ้วนก็จับตรึงแขนขาทั้งสี่ของเฉินผิงเอาไว้

ตามมาด้วยไหมนับหมื่นนับพันเส้นพุ่งมาจากทุกทิศทุกทางพันรอบตัวของเฉินผิงอย่างแน่นหนา

คนหลายคนเพ่งพลังของตนอย่างเต็มที่เพื่อป้องกันไม่ให้ศัตรูในรังไหมนั้นหนีออกไปได้ จนเส้นไหมเรืองแสงวูบวาบออกมาขณะที่ถูกดึงให้ตึงขึ้น

ทันทีที่ตรึงเขาจนแน่นิ่งได้แล้ว ฝ่ายตรงข้ามก็ไม่รอช้ากระหน่ำอาวุธในมือเข้าใส่เฉินผิงไม่หยุดหย่อน ภาพที่เห็นสร้างความตกตะลึงให้กับต่งลี่ฉวินกับจ้าวอู๋ฉีอย่างมาก

ตรงกันข้าม จู้จื่อซานกลับยิ้มกว้างอย่างยินดี เฉินผิง วันนี้เป็นวันตายของแกแล้ว

เคร้ง ! เคร้ง ! เคร้ง !

เสียงกระทบกันของโลหะดังมาไม่ขาดสาย จนอาวุธทั้งหลายเริ่มแตกหักเป็นเสี่ยงๆ และรังไหมที่หุ้มตัวเฉินผิงอยู่นั้นก็ปริแตกด้วยเช่นกัน

ร่างจริงสีทองของเฉินผิงเปล่งประกายออกมาหลังจากที่เกล็ดทั้งหลายร่วงกราวกันออกมาและอันตรธานหายไปในพริบตา

การโจมตีนั้นทำลายเพียงร่างเกราะทองคำของเขาเท่านั้น ร่างกายที่แท้จริงของเฉินผิงยังคงไร้รอยขีดข่วนใดๆ

“ไปลงนรกซะเถอะ!” เฉินผิงตะโกนพร้อมกับส่งกำปั้นของเขาออกไป

ทันใดนั้นก็เกิดเสียงดังคำรามของมังกรขึ้น ท่ามกลางเสียงนั้นมีลมกระโชกแรงหอบใหญ่เกิดขึ้น พลันกำปั้นที่ทะยานอย่างเร็วและแรงนั้นก็กลายร่างเป็นมังกรทอง กลืนกินผู้ที่ตั้งค่ายกงเล็บดักปีศาจในทันที

แล้วเขาก็ส่งกำปั้นออกไปครั้งแล้วครั้งเล่าเพื่อเอาชีวิตฝ่ายตรงข้ามคนต่อๆ ไป