ตอนที่ 1387 ถูกเปิดโปง

จู้จื่อซานขมวดคิ้วแน่นเมื่อสัมผัสได้ถึงเจตจำนงสังหารของเฉินผิง

“เฉินผิง แกเป็นผู้บำเพ็ญเพียรงั้นหรือ?” จู้จื่อซานถาม

เฉินผิงสามารถเพิ่มพลังของเขาได้ในช่วงเวลาสั้นๆ ยิ่งไปกว่านั้น จู้จื่อซานยังเจาะรูที่หน้าอกของเฉินผิงด้วยซ้ำ แต่เฉินผิงก็ยังรอดชีวิตมาได้ จึงเริ่มเกิดความสงสัยขึ้นในใจของจู้จื่อซาน

สายตาของเฉินผิงเปลี่ยนไปเมื่อเขาได้ยินจู้จื่อซานพูดถึงผู้บำเพ็ญเพียร แต่เขาก็ไม่ได้ตอบ เขาไม่ยืนยันหรือปฏิเสธ

เขากลับพูดว่า “หยุดพูดไร้สาระสักที ถ้าอยากฆ่าผมก็รีบลงมือเลย”

เมื่อพูดจบ เฉินผิงก็ประเดิมการโจมตีแรกใส่จู้จื่อซาน

จู้จื่อซานไม่กล้าดูแคลนการโจมตีของเฉินผิงแม้แต่นิดเดียว ทันใดนั้น เขาก็ปลดปล่อยรัศมีและถ่ายทอดพลังภายในออกมาห่อหุ้มร่างกายของเขา

จู้จื่อซานรู้ว่าร่างเกราะทองคำของเฉินผิงแข็งแกร่งแค่ไหน หากทั้งสองคนต้องเผชิญหน้ากัน เขาก็ต้องเตรียมพร้อมไว้

ตุบ!

การปะทะนั้นเรียบง่าย โดยไม่มีท่วงท่าอลังการใดๆ แต่มันก็เป็นการปะทะที่รุนแรงที่สุดเช่นกัน

รัศมีอันน่าสะพรึงกลัวแผ่กระจายไปทุกทิศทางเมื่อชายทั้งสองแลกหมัด ทำเอาผู้อาวุโสของสมาพันธ์ศิลปะการต่อสู้ถึงกลับกระเด็นไปไกล

ลมพัดเสียงดังและก้อนกรวดปลิวว่อน แม้แต่ต้นไม้ในป่าก็ถูกถอนจนลอยละลิ่ว

ในชั่วพริบตา ทั้งสองคนแลกหมัดกันหลายสิบครั้ง แต่ละหมัดซัดด้วยพลังเต็มพิกัด และการปะทะกันแต่ละครั้งก็ดังราวกับเสียงฟ้าร้อง

ยิ่งเฉินผิงต่อสู้มากเท่าไหร่ เขาก็ยิ่งแข็งแกร่งขึ้นเท่านั้น พลังมังกรแผ่ออกจากตัวเขา และเขาก็ไม่เกรงกลัวจู้จื่อซานแม้แต่น้อย

ในทางกลับกัน จู้จื่อซานกำลังทำหน้าเคร่งเครียด ยิ่งสู้เขาก็ยิ่งหวาดหวั่น

ในเวลาเพียงไม่กี่วัน พลังของเฉินผิงก็เพิ่มขึ้นมหาศาล เรื่องนั้นทำให้จู้จื่อซานตัวสั่นสะท้าน เขาเคยเห็นผู้มากพรสวรรค์มาหลายคน แต่ไม่มีใครสามารถพัฒนาตนเองได้รวดเร็วเท่าเฉินผิง

ในตอนนั้น จู้จื่อซานแน่ใจว่าเฉินผิงเป็นผู้บำเพ็ญเพียร ไม่มีคำอธิบายอย่างอื่นแล้วสำหรับสิ่งที่เกิดขึ้นกับเฉินผิง

“น่าทึ่งมาก! แบบนั้นแหละ!” เฉินผิงคำรามก่อนจะออกหมัดอันรุนแรงอีกครั้ง

จู้จื่อซานขมวดคิ้วขณะที่ความโกรธประทุในตัวเขา เขารู้สึกว่าเฉินผิงสู้กับเขาเพียงเพื่อใช้เขาลับฝีมือ

"โง่เง่า!" จู้จื่อซานตะโกนก่อนที่จะซัดหมัดออกไปเช่นกัน