ตอนที่ 1424 ฉันจะไม่ยอมยกมันให้กับแก

เมื่อเห็นว่าเฉินผิงเห็นด้วยกับคำแนะนำของเขา หลงเซียวก็เก็บคลื่นพลังลมปราณมืดของเขาไว้ ในทางกลับกัน ลำแสงสีทองจากร่างของเฉินผิงก็ค่อยๆ หายไปเช่นกัน

“หมัดเซิ่งกวง!”

เฉินผิงฉวยโอกาสเพื่อเหวี่ยงหมัดใส่หลงเซียวก่อน

ความจริงแล้ว เขาสามารถใช้หมัดเซิ่งกวงขั้นสูงสุดได้โดยไม่ต้องใช้พลังวิญญาณเลยสักนิด ย้อนกลับไปที่หอสะกดมาร เขาปลดปล่อยมันด้วยพละกำลังอันบริสุทธิ์และทำลายประตูหน้าของหอคอยได้อย่างง่ายดาย

หลงเซียวไม่มีท่าทีที่จะหลบ ริมฝีปากของเขายกขึ้นเป็นรอยยิ้ม

หมัดของเฉินผิงกระแทกไปที่ร่างของหลงเซียวอย่างรวดเร็ว แต่เพียงไม่กี่อึดใจก็เกิดสิ่งที่แปลกประหลาดขึ้น

ร่างของหลงเซียวที่แข็งราวกับเหล็กในตอนแรก ก็อ่อนตัวลงราวกับแอ่งโคลน

ทันทีที่หมัดของเฉินผิงสัมผัสลงบนร่างของหลงเซียว พลังของเขาก็ถูกดูดไปจนหมดสิ้น ส่งผลให้เขาเกือบจะเซและล้มลง

ทันใดนั้น รอยบุบขนาดใหญ่ก็ปรากฏขึ้นบนร่างของหลงเซียว มันห่อหุ้มกำปั้นของ เฉินผิงเอาไว้ ไม่นาน ร่างของหลงเซียวก็กลับสู่สภาพเดิมอีกครั้งก่อนที่เขาจะหัวเราะอย่างเยือกเย็น “ฮ่า ฮ่า ฮ่า! ไม่ว่าแกจะแข็งแกร่งแค่ไหน แกก็ไม่มีวันทำร้ายฉันได้หรอก”

เฉินผิงขมวดคิ้วขณะมองดูหลงเซียวอย่างตั้งใจ สัญชาตญาณของเขาบอกว่าทั่วทั้งร่างกายของอีกฝ่ายได้ผ่านการเปลี่ยนแปลงแล้ว นั่นจึงเป็นสาเหตุที่ว่าทำไมร่างกายของเขาถึงไม่แข็งเป็นเหล็กอีกต่อไป ไม่ว่าจะเป็นอวัยวะภายในหรือกระดูก

เฉินผิงหรี่ตาลงอย่างเย็นชา “เห็นได้ชัดว่าวิญญาณที่สิงสถิตอยู่ในร่างกายของแกมีพลังที่น่าอัศจรรย์...”

หลงเซียวไม่ตอบหรือยอมรับอะไร ในขณะที่ริมฝีปากของเขาม้วนเป็นรอยยิ้มที่แสนเจ้าเล่ห์ ทันใดนั้นเขาก็เข้าโจมตีเฉินผิงด้วยพลังหมัด

แม้ว่าเฉินผิงจะไม่ได้ใช้ร่างเกราะทองคำ แต่ร่างกายของเขาก็ยังแข็งแกร่งราวกับเหล็กกล้า

ฮ่า! เป็นไปไม่ได้ที่เขาจะทำร้ายฉันด้วยพละกำลังเพียงอย่างเดียว

ดังนั้นเขาจึงไม่คิดที่จะหลบมัน แต่กลับปล่อยให้หมัดของหลงเซียวกระแทกเข้าใส่ร่างกายของเขาแทน

กำปั้นของหลงเซียวฟาดลงที่ร่างของเฉินผิง แต่ก็ไม่ได้ทำให้เขาได้รับบาดเจ็บแต่อย่างใด สำหรับเฉินผิงมันไม่ต่างอะไรกับมดกัดเท่านั้น