ตอนที่ 1463 ความอัปยศ

อาจกล่าวได้ว่าความเกลียดชังที่มีต่อเฉินผิงนั้น ได้ปะทุขึ้นท่ามกลางพวกเขา

“คุณคิดว่าเฉินผิงจะเอาตัวรอดออกมาได้รึเปล่า?” จู้จื่อซานถาม

หลงเซียวอึ้งไปครู่หนึ่งก่อนที่จะตอบว่า “ผมไม่คิดว่ามันจะรอดออกมาได้หรอก ถึงแม้ว่ามันจะหนีออกมาได้ แต่ก็จะต้องลอยคออยู่กลางมหาสมุทรโดยไม่มีเรือลำใดเข้ามาช่วย อย่างมากที่สุดมันก็อาจจะมีชีวิตรอดอยู่ได้เพียงไม่กี่วันเท่านั้น”

นั่นก็เป็นเรื่องจริง ในที่สุดก็ปรากฏรอยยิ้มขึ้นบนใบหน้าของจู้จื่อซาน

“ถึงจะเป็นแบบนั้นก็เถอะ มันก็น่าเสียดายที่ผมไม่สามารถจะฆ่ามันได้ด้วยตัวฉันเอง” หลงเซียวต้องการที่จะฆ่าเฉินผิงด้วยมือของเขาเองเสมอ แต่ความปรารถนาของเขาก็ไม่เคยเป็นจริงเลยสักครั้ง

เมื่อนึกถึงสิ่งที่เกิดขึ้นภายในพระราชวังแล้ว จู้จื่อซานก็หันไปหาหลงเซียวแล้วถามด้วยความสงสัยว่า “เกิดอะไรขึ้นเมื่อตอนที่คุณพยายามจะฆ่าเฉินผิง? แล้วทำไมคุณถึงกลับมาฉีกกระชากแขนของตัวเองล่ะ?”

หลงเซียวชำเลืองมองแขนที่ขาดหายไปของเขาด้วยสีหน้าที่สุดจะพรรณนามันมีบางอย่างที่ฉันไม่สามารถจะบอกจู้จื่อซานได้

เมื่อเห็นหลงเซียวทำแบบนั้น จู้จื่อซานก็รู้ว่าชายหนุ่มไม่ต้องการที่จะตอบคำถามของเขา เขาจึงยิ้มจางๆ “คุณถูกวิญญาณในร่างเข้าควบคุมแล้วกระชากแขนของคุณออก ผมพูดถูกใช่มั้ย?”

หลงเซียวตกตะลึงเขาทำได้เพียงแค่จ้องมองจู้จื่อซานด้วยความรู้สึกเหลือเชื่อ ก่อนที่จะพยักหน้า “ถูกต้องแล้ว เมื่อผมพยายามจะดูดซับพลังของเฉินผิง เขาก็ใช้พลังบำเพ็ญชาญอันแปลกประหลาดมาดึงพลังของผมออกไปแทน”

เมื่อจู้จื่อซานได้ยินว่าพลังบำเพ็ญชาญของเฉินผิงนั้นทรงพลังมากเพียงใด เขาก็สูดหายใจเข้าลึกๆ โดยไม่รู้ตัว

“โชคดีที่ผู้ชายคนนั้นได้ตายไปแล้ว มิฉะนั้นพลังของเขาก็จะเติบโตเกินขอบเขตขึ้นในอนาคต ซึ่งหากอนาคตนั้นเกิดขึ้นได้ ความตายอันน่าสยดสยองก็จะรอพวกเราอยู่” จู้จื่อซานพูดด้วยน้ำเสียงที่ซ่อนความกลัวไว้

“เกิดอะไรขึ้นกับวิญญาณในร่างของคุณล่ะหลงเชียว? ทำไมรัศมีพลังของคุณถึงได้ลดลงอย่างเห็นได้ชัดในระหว่างการต่อสู้เมื่อก่อนหน้านี้?” จู้จื่อซานยังคงสงสัยกับการเปลี่ยนแปลงอย่างกระทันหันนั้น

ในความเป็นจริงแล้วหลงเซียวเองก็ไม่รู้เช่นกัน เขาเองก็อยากจะถามวิญญาณว่าเกิดอะไรขึ้น แต่ก็ไม่มีเวลาจะถามได้เร็วกว่านี้