ตอนที่ 1518 มีความนึกคิดเป็นของตัวเอง

เมื่อเห็นเช่นนั้น ต่งลี่ฉวินก็นั่งลงพลางเอาแต่จับตามองที่สนามประลองยุทธ์

ในทางกลับกัน เมื่อจู้จื่อซานเห็นว่าเฉินผิงถูกจับตัวไว้แล้ว เขาก็ยกยิ้มขึ้นมา "นักรบระดับเสื้อคลุมทองแดงรมดำช่างแข็งแกร่งจริงๆ พวกเขาถึงกับสามารถจัดการเฉินผิงลงได้ในชั่วเวลาอันสั้นแค่นั้น เฉินผิงเอ๋ย คราวนี้แกตายแน่!"

"เฉินผิงคงไม่พ่ายแพ้ง่ายๆ ขนาดนั้นหรอก นี่แค่เริ่มต้นเท่านั้น"

แต่หลงเซียวไม่ได้มองโลกในแง่ดีอย่างจู้จื่อซาน เพราะหลังจากได้ประลองกระบี่กับเขาแล้ว หลงเซียวก็รู้แล้วว่าเฉินผิงแข็งแกร่งขนาดไหน

"หึ งั้นก็มาคอยดูกันเถอะ" จู้จื่อซานมองหลงเซียวพลางยิ้ม

ย้อนกลับไปที่สนามประลองยุทธ์ เฉินผิงคิดจะใช้กระบี่พิฆาตมังกรของตัวเองตัดแขนเสื้อของพวกเขา ทว่ากลับไร้ผล มือทั้งสองข้างถูกพันธนาการเอาไว้แน่นเสียจนเขาไม่สามารถขยับตัวได้เลย

"หึ แกก่อเรื่องมากมายขนาดนั้นในยุทธภพด้วยทักษะฝีมือขี้ปะติ๋วพรรค์นั้นได้ยังไงกัน?" นักรบระดับเสื้อคลุมทองแดงรมดำคนหนึ่งยิ้มเยาะพลางมองเฉินผิงด้วยสายตาดูถูกเหยียดหยาม

"เลิกเสียเวลากับมันได้แล้ว ฆ่ามันแล้วปฏิบัติภารกิจของพวกเราให้จบๆ ไปกันเถอะน่า"

เมื่อพูดจบ นักรบระดับเสื้อคลุมทองแดงรมดำก็ชักกระบี่ออกมาแทงใส่เฉินผิงอย่างสุดกำลัง

เฉินผิงได้แต่ปลดปล่อยพลังของร่างเกราะทองคำเต็มกำลัง เพราะเขาไม่มีทางให้หลบหลีกได้เลย

ขณะที่แสงสีทองโอบล้อมเขาไว้ ร่างกายของเขาก็เปล่งแสงเจิดจ้าพอๆ กับดวงตะวัน

เมื่อเขาเผชิญกับการจู่โจมซึ่งๆ หน้า ก็ทำให้เขาถึงกับต้องปลุกกระตุ้นพลังมังกรขึ้นมาปกป้องตัวเอง

อย่างไรเสียเขาก็ต่อสู้กับเจ้ายุทธ์ขั้นกลางเชียวนะ เขาไม่ควรดูเบาพวกเขาเพราะอยู่ในระดับเดียวกับหลงเซียวหรือระดับขั้นที่สูงกว่า

แกร๊ง !

กระบี่ทิ้งรอยสีขาวเอาไว้บนร่างของเฉินผิง แต่กลับทำอันตรายอะไรเขาไม่ได้เลย

ในทางกลับกัน นักรบระดับเสื้อคลุมทองแดงรมดำแขนชาหนึบจากแรงปะทะและกระบี่ของเขาก็แตกเป็นเสี่ยงๆ

"ให้ตายสิวะ! ร่างกายของไอ้เด็กคนนี้แข็งแกร่งเกินไปแล้ว!"

นักรบระดับเสื้อคลุมทองแดงรมดำที่แขนชาหนึบจากแรงปะทะเอ่ยสบถขึ้นมา

"มาจู่โจมพร้อมกันเถอะ อย่าปล่อยให้มันมีโอกาสเป็นอันขาดเชียว" นักรบระดับทองแดงรมดำอีกคนหนึ่งกล่าวอย่างเย็นชา

คนที่เหลือไม่ได้พูดอะไรอีก เพราะพวกเขาได้เปิดฉากโจมตีพร้อมกันแล้ว