ตอนที่ 1588 ถลกหนังทั้งเป็น

เฉินผิงเหวี่ยงกำปั้นที่ส่องแสงเข้าใส่หัวของเทพพยัคฆาอย่างรุนแรง

เทพพยัคฆาคำรามด้วยความเจ็บปวดเมื่อเขาถูกอัดกระเด็นอีกครั้ง หัวของมันดูน่าสยดสยองหลังจากโดนทุบ

เมื่อมองไปที่เฉินผิง หูหม่าซือก็อดไม่ได้ที่จะกลืนน้ำลายเพราะเขาเพิ่งนึกขึ้นได้ว่าชายผู้นี้มีพลังมหาศาลเพียงใด

ในเมื่อเฉินผิงคงจะฆ่าเทพพยัคฆาได้อย่างง่ายดาย หูหม่าซือจึงโบกมืออย่างรวดเร็วและทำให้เครื่องรางหล่นออกจากหลังของเฉินผิง

ไม่มีทางที่เทพพยัคฆาจะพลิกสถานการณ์ได้ เพราะเขาไม่มีพลังเหลือที่จะต่อสู้แล้ว

สัตว์อสูรนึกอยากเปล่งเสียงคำรามอีกครั้ง หลังจากพยายามลุกขึ้นแต่ก็ทำไม่ได้เพราะหัวบาดเจ็บ

เทพพยัคฆากระโจนไปข้างหน้าเพื่อโผเข้าหาเฉินผิงโดยมีเพียงเปลวไฟแห่งความโกรธเกรี้ยวในดวงตาของมัน อีกฝ่ายตอบสนองด้วยการคว้าคอเขาอย่างฉับไว

“ยังมีแรงสู้อยู่อีกสินะ?” เฉินผิงตรึงเทพพยัคฆาไว้กับพื้นและเริ่มชกศัตรูของเขา

“อย่าฆ่ามันนะ เฉินผิง ผิวหนังและเส้นเอ็นของเสือมีค่ามหาศาล ดังนั้นการถลกหนังมันทั้งเป็นย่อมดีที่สุด” หูหม่าซือเอ่ยเตือน กลัวว่าเฉินผิงจะทุบตีเทพพยัคฆาจนตายเสียในตอนนั้น

เฉินผิงหยุดมือทันทีเพราะเขาเห็นด้วยกับหูหม่าซือ เขาเรียกกระบี่พิฆาตมังกรออกมา

เมื่อเทพพยัคฆาเห็นอาวุธอันเปล่งปลั่ง เขาก็ตื่นตระหนกทันที เขามีชีวิตมานับพันปี ไม่เคยคาดคิดว่าจะถูกถลกหนังเยี่ยงสัตว์

“ได้โปรด... ได้โปรดปล่อยฉันไป ข้าจะสอนทุกอย่างที่ข้ารู้ให้ก็ได้” เทพพยัคฆาขอร้องเฉินผิง

เฉินผิงจ้องมองสัตว์อสูรอย่างเย็นชาแล้วตอบ “แกมันก็แค่สัตว์ร้าย ขืนไปเรียนกับแกฉันก็คงโดนหัวเราะเยาะ”

“ได้โปรด... ขอร้องล่ะ โปรดปล่อยข้าไปเถอะ...” เทพพยัคฆายังคงอ้อนวอนอย่างน่าเวทนา เพราะสิ่งสุดท้ายที่เขาไม่ต้องการคือการถูกถลกหนังทั้งเป็น