ตอนที่ 1607 ไร้ยางอาย

หนิงจื้อและหลงเซียวใช้วิชาเวทมนตร์ที่แปลกประหลาดพิสดาร ซึ่งบางวิชานั้นไม่มีใครเคยเห็นหรือเคยได้ยินมาก่อนเลย

กลับกลายเป็นว่าวิชาเหล่านี้เป็นความสามารถที่ทรงพลังที่สุดของวิญญาณที่อาศัยอยู่ในร่างของพวกเขา

“หลงเซียว กล้าดียังไงถึงได้โอหังขนาดนี้ ทั้งๆ ที่มีความสามารถน้อยนิด!” หนิงจื้อร้องลั่นก่อนจะเลือนหายไปกลางอากาศ

วินาทีถัดมา หลงเซียวก็รู้สึกได้ถึงพลังอันมหาศาลที่บดขยี้เขา ทำให้เขาตัวสั่นเล็กน้อย

ทันใดนั้นร่างของหนิงจื้อก็ปรากฏออกมาอีกครั้ง เผยให้เห็นใบหน้าที่ดูตกตะลึงและเหลือเชื่อของเขา

อะไรกัน นั่นเป็นการโจมตีที่ทรงพลังที่สุดของฉัน แต่หลงเซียวแทบจะไม่สะดุ้งสะเทือน!

เมื่อใบหน้าของเขาดูเคร่งเครียด ฝูงชนที่เหลือก็เครียดตามไปด้วย พวกเขามองดูพลางหายใจไม่ทั่วท้อง

คนส่วนใหญ่หวังที่จะเห็นหนิงจื้อได้รับชัยชนะ แต่ดูจากที่เห็นแล้ว ผลลัพธ์นั้นดูเหมือนจะเป็นไปไม่ได้

หลงเซียวระเบิดเสียงหัวเราะอย่างบ้าคลั่ง “ฮ่าๆๆ! เผื่อว่าแกจะไม่รู้ ร่างกายของฉันเคยโดนอสุนีบาตมาแล้ว ไม่มีทางที่แกจะทำให้ฉันบาดเจ็บได้!”

จากนั้นรัศมีสีดำก็กลืนกินเขา และกลายเป็นมือขนาดยักษ์ที่พุ่งเข้าหาหนิงจื้อ

ทันใดนั้น เสียงชายแก่ก็ดังขึ้นในหัวหนิงจื้อ “หนีเร็ว! หนีไป...”

โชคร้ายที่เขากำลังสับสนจนแทบจะไม่มีเวลาโต้ตอบ ก่อนที่มือยักษ์จะฟาดลงมาที่เขา

ตูม!

หนิงจื้อเสียการทรงตัวในทันใดและร่วงลงสู่พื้น

แต่หลงเซียวไม่ยอมปล่อยให้คู่ต่อสู้ของเขาตั้งตัวได้ เขากลับโจมตีอย่างไม่ลดละด้วยการยิงลำแสงจากมือเข้าใส่หนิงจื้อ ทำให้อีกฝ่ายไม่สามารถขยับตัวหรือตอบโต้ได้

ขณะนั้นฝูงชนพากันตกตะลึงเป็นอย่างมาก พวกเขาไม่นึกฝันเลยว่าการต่อสู้ระหว่างขุนพลยุทธ์ทั้งสองจะจบลงอย่างรวดเร็ว

พอได้เห็นภาพนั้น คนของตระกูลหลงก็เริ่มกระโดดโลดเต้นด้วยความดีใจ “คุณหลงเซียวสุดยอด! คุณหลงเซียวสุดยอด...”

ท่ามกลางความประหลาดใจของฝูงชน จู่ๆ หนิงจื้อก็เปล่งเสียงคำรามกึกก้อง ขณะที่มีเงาดำทมิฬปรากฏขึ้นบนร่างของเขา