ตอนที่ 1642 ที่มา

สองสามวันต่อมา เฉินผิงยังคงอยู่ในบ้านตระกูลหลง เขายังคงไม่ยอมกิน ไม่ยอมดื่มหรือแม้แต่ออกจากบ้านหลังนี้

ไม่มีใครรู้ว่าเขากำลังทำอะไรอยู่

ก๊อก ก๊อก ก็อก!

วันนี้หลงซิงซูได้มาเคาะที่ประตูห้องของเฉินผิง

"มีอะไร?" เสียงของเฉินผิงดังออกมาจากภายในห้อง

“เฉินผิง มีคนอ้างว่าเป็นเพื่อนที่แสนดีของคุณมาเยี่ยมคุณครับ” หลงซิงซูตอบ

"เขามีชื่อว่าอะไรรึ?" เฉินผิงถามพร้อมกับคิ้วที่ขมวดเข้าหากันฉันจำไม่ได้ว่ามีเพื่อนที่แสนดีอยู่ในจิงตูด้วย

“ชื่อของเขาคือหูหม่าซือครับ” หลงซิงซูตอบ

เมื่อได้ยินเช่นนั้น เฉินผิงก็เปิดประตูอย่างเร่งรีบ ดวงตาของเขาเป็นประกาย

แต่ใบหน้าของเขาเต็มไปด้วยหนวดเคราที่ยาวเฟิ้ม ดูค่อนข้างรกรุงรัง

“เขาอยู่ที่ไหน? พาเขามาหาผมเดี๋ยวนี้!” เฉินผิงสั่งอย่างกระวนกระวาย

หลงซิงซูพาหูหม่าซือเข้ามาโดยไม่ลังเล

หูหม่าซือรู้สึกประหลาดใจที่ได้เห็นสภาพของเฉินผิง

"นี่มันเกิดบ้าอะไรขึ้นกับคุณเนี่ย? คุณตัดสินใจที่จะเป็นคนไร้บ้านแล้วหรือไง? ทำไมคุณถึงเป็นแบบนี้?" หูหม่าซือรู้สึกงุนงง

เฉินผิงเคยเป็นชายหนุ่มหน้าตาดี แต่ตอนนี้ดูเหมือนชายวัยกลางคนที่เต็มไปด้วยหนวดเครา

"หูหม่าซือ เข้ามาสิผมมีเรื่องจะคุยกับคุณ" เฉินผิงดึงตัวหูหม่าซือเข้าไปในห้องของเขาและบอกให้หลงซิงซูมอบหมายให้คนคอยคุ้มกันข้างนอกไว้

จะต้องไม่มีใครได้รับอนุญาตให้เข้าไปในห้องของเขา