ตอนที่ 1653 ออกไปซะ

“บางทีเราควรออกไปซะตอนนี้ เราไม่ได้เตรียมตัวมาเลย ผมเกรงว่าการบุ่มบ่ามเข้าไปแบบนั้นจะไม่ใช่ทางที่ดีเลย” หูหม่าซือพยายามพูดเกลี้ยกล่อมเฉินผิงให้ออกไปจากที่นี่

“ขอผมลองใหม่อีกครั้งเถอะ เราจะถอยหากครั้งนี้ผมเข้าไปไม่สำเร็จ”

เฉินผิงยังไม่พร้อมที่จะยอมแพ้ เขาค่อยๆ เดินไปที่ประตูอิฐของสำนักผนึกสวรรค์

คราวนี้เฉินผิงใช้ความระมัดระวังอย่างมาก เขาใช้พลังวิญญาณของเขาและผลักดันมันไปให้สุดขีดก่อนที่จะก้าวเท้าออกไปในแต่ละก้าว

หึ่ง!

เมื่อเขากำลังจะก้าวเท้าเข้าสู่สำนักผนึกสวรรค์ ทันใดนั้นอากาศโดยรอบก็สั่นสะท้าน

เฉินผิงตกใจและถอยห่างแทบจะในทันที

หลังจากนั้น ชายชราผมขาวก็ปรากฏตัวขึ้นในอากาศ ราวกับว่าภาพของเขาถูกฉายด้วยเครื่องฉายภาพ

“ใครกันที่กล้าบุกรุกเข้ามาในสถานที่นี้? ออกไปซะ!” ชายชราคำรามด้วยสีหน้าเคร่งขรึม น้ำเสียงของเขาก็เยือกเย็นอย่างเห็นได้ชัด

เฉินผิงถึงกับตะลึงงันขณะที่เขาจ้องมองไปยังชายชราที่ลอยอยู่กลางอากาศ

สำหรับหูหม่าซือนั้น เขาคุกเข่าลงทันทีและกล่าวทักทายชายชราอย่างสุภาพอ่อนน้อม "โปรดรับการคำนับอันจริงใจจากศิษย์ผู้ต่ำต้อย ผู้อาวุโส"

“แกเป็นใคร? จงออกไปซะเดี๋ยวนี้!” ชายชรากล่าวย้ำ เสียงของเขายังคงเย็นชา

"ท่านครับ! เรามีความชื่นชมอย่างมากต่อคาถาเวทย์ของสำนักผนึกสวรรค์! เรามาที่นี่เพื่อขอคำชี้แนะ" เฉินผิงอธิบายในขณะที่เขาจ้องมองไปที่ชายชรา

"เจ้าคนโง่เขลา! สำนักผนึกสวรรค์ไม่ใช่สถานที่ที่แกจะสามารถเดินเข้าออกได้อย่างอิสระ จะเป็นการดีที่สุดถ้าพวกแกสองคนออกไปจากสถานที่แห่งนี้เดี๋ยวนี้ ไม่อย่างนั้นล่ะก็ อย่าหาว่าฉันไร้ความปรานี!"

เมื่อพูดจบ ชายชราก็หายไปทันที

ทันใดนั้น คลื่นพลังงานอันรุนแรงอีกระลอกหนึ่งก็พุ่งออกมาจากส่วนลึกของสำนักผนึกสวรรค์

อย่างไรก็ตาม คราวนี้เฉินผิงเตรียมตัวตั้งรับมาเป็นอย่างดี เขาเหวี่ยงหมัดเข้าใส่ทันทีที่คลื่นพลังงานพุ่งเข้ามา

กำปั้นสีทองของเขาส่องประกายแวววาว ในขณะที่เขาใช้มันเพื่อสกัดกั้นคลื่นพลัง

ตู้ม !

การปะทะกันส่งผลให้พื้นดินสั่นสะเทือนราวกับว่าโลกทั้งใบกำลังถูกแรงกระแทก เสียงลมโหยหวนดังขึ้นอย่างไม่หยุดหย่อนในเวลาเดียวกัน