ตอนที่ 1686 เวทย์แปลงร่าง

ขณะที่พวกเขาสองคนกำลังคุยกันอยู่นั้น จู่ๆ ก็มีแสงวูบวาบหลายสายปรากฏขึ้นตามมาด้วยพลังลมปราณคมกล้าราวกับคมกระบี่ที่พุ่งใส่พวกเขา

หวือ! หวือ! หวือ!

แกร๊ง! แกร๊ง! แกร๊ง!

แรงระเบิดของพลังลมปราณปะทะใส่เก๋ออยู่หานแตกกระจายเป็นเสี่ยงๆ ทันที แต่ร่างกายของเธอก็ยังคงไม่ได้รับบาดเจ็บ

ร่างกายของหญิงสาวสามารถต้านทานพลังโจมตีของอาวุธศักดิ์สิทธิ์ได้ ยิ่งไม่ต้องเอ่ยถึงแรงระเบิดของพลังลมปราณเพียงไม่กี่ครั้งเลย

เนื่องจากเขาหลบอยู่ข้างหลังเก๋ออยู่หาน เฉินผิงจึงไม่ได้รับบาดเจ็บแต่อย่างใด

แต่หูหม่าซือไม่ได้โชคดีแบบนั้น แรงระเบิดของพลังลมปราณพวกนั้นที่เกิดจากคาถาที่ตรงเข้าปะทะร่างของเขา จากนั้นเลือดก็ไหลทะลักออกมาจากบาดแผลของเขา

“อะไรกันวะ? ยังมีคาถาที่ยังไม่ปลุกกระตุ้นอีกงั้นเหรอ?” เขาสบถออกมาเสียงดังลั่นด้วยความโกรธ

เมื่อเห็นเขาตกอยู่ในสภาพดังกล่าว เฉินผิงก็หัวเราะร่า

“คุณหัวเราะอะไรน่ะ?” หูหม่าซือจ้องมองเขาด้วยสีหน้าอับอาย

แต่เมื่อเห็นเฉินผิงยังคงไม่ได้รับบาดเจ็บเพราะหลบอยู่ข้างหลังเก๋ออยู่หาน เขาก็รีบวิ่งเข้าไปสมทบทันที

“ปรมาจารย์หู คุณบอกว่าหลบอยู่ข้างหลังผู้หญิงไม่ใช่วิสัยของลูกผู้ชายไม่ใช่เหรอ?” เฉินผิงล้อเลียน

เมื่อได้ยินเช่นนั้น หูหม่าซือก็รีบแย้งขึ้นมาทันทีว่า “ผมไม่ได้หลบอยู่ข้างหลังผู้หญิงสักหน่อย นี่คือซากศพต่างหากล่ะ เธอไม่ใช่มนุษย์นี่นา ดังนั้นจึงไม่อาจเรียกเธอว่าผู้หญิงได้”

แทนที่จะตอบเขา เฉินผิงกลับระวังป้องกันและเดินไปข้างหน้าอย่างระแวดระวัง

ทั้งสองคนที่หลบอยู่ข้างหลังเก๋ออยู่หานก้าวไปข้างหน้าทีละก้าวๆ

ทันใดนั้นพวกเขาก็มาถึงทางเข้าซากปรักหักพังโบราณของสำนักผนึกสวรรค์ซึ่งเฉินผิงหยุดฝีเท้าลง เพราะเขาไม่กล้าเดินไปข้างหน้า

“ปรมาจารย์หู คาถาเวทย์อยู่ที่ไหนล่ะ? ต่อให้คุณจะยืนกรานให้ผมเข้าไป ผมก็ไม่เข้าไปหรอก” เฉินผิงบอกกับหูหม่าซือ

หูหม่าซือตอบว่า “พวกเราไม่ต้องเข้าไปหรอก เป้าหมายของพวกเราอยู่ข้างๆ นี้เอง”

จากนั้นเขาก็นำทางอีกสองคนไปอีกทาง

ไม่นานหินขนาดยักษ์ก็เต็มไปด้วยสัญลักษณ์ที่เฉินผิงไม่รู้จักได้ปรากฎแก่สายตาของพวกเขา