ตอนที่ 1695 ความปรารถนาทางโลกียวิสัย

“เจ้าวิญญาณโอหัง! แกคิดว่าฉันจะไม่ทันสังเกตเห็นหรือไง?” หูหม่าซือตวาด ขณะที่ยันต์เริ่มเปล่งแสงสว่างเจิดจ้ามากขึ้นเรื่อยๆ

ยามที่แสงสว่างจากยันต์สาดส่องไปทั่วทั้งร่างของเก๋อหยู่หาน เธอก็มีสีหน้าบิดเบี้ยวขึ้นมา

“หูหม่าซือ หยุดนะ!”

เฉินผิงรีบก้าวเข้ามากระชากตัวหูหม่าซือออก ก่อนที่จะตบยันต์ลงกับพื้น

“เฉินผิง คุณเสียสติไปแล้วรึไง? เธอไม่ได้กลับเป็นปกติ แต่เธอถูกวิญญาณอีกดวงสิงอยู่ต่างหากเล่า!” หูหม่าซือตะโกนอย่างขุ่นเคือง

“หูหม่าซือ ผมทราบเรื่องนั้นดีครับ คุณฟังผมอธิบายก่อนนะ...”

จากนั้นเฉินผิงก็รีบอธิบายเรื่องที่เกิดขึ้นเมื่อก่อนหน้านี้ให้หูหม่าซือฟัง

ขณะที่ยืนอยู่ตรงนั้น เก๋อหยู่หานก็น้ำตาคลอเบ้า

ฉันไม่เคยคิดจะใช้ร่างของคนอื่นแบบนี้เลย เพราะมันไม่ยุติธรรมกับคนผู้นั้น แต่ในสถานการณ์แบบนี้ฉันก็ไม่มีทางเลือก ไม่ว่าจะเป็นการเข้ามาในร่างของ เก๋อหยู่หาน หรือการที่วิญญาณของฉันต้องสูญสลายไปก็ตาม

หลังจากได้ยินคำอธิบายของเฉินผิงแล้ว สีหน้าของหูหม่าซือก็เต็มไปด้วยความตกตะลึง

“ธิดาเทพแห่งตำหนักก่วงหานงั้นรึ? นั่นคือสุดยอดเผ่าอันแข็งแกร่งที่มีอยู่เมื่อหลายพันปีก่อน! เท่าที่เคยได้ยินมา หลังจากศึกแห่งทวยเทพตำหนักก่วงหานก็ถูกทำลายลง แต่คนส่วนใหญ่กลับรอดชีวิตมาได้ เผ่าตำหนักก่วงหานจะต้องมีชีวิตอยู่ที่ไหนสักแห่งเป็นแน่”

“หูหม่าซือ คุณทราบหรือเปล่าคะว่าตำหนักก่วงหานอยู่ที่ไหน?” ตอนที่เก๋อหยู่หานวิ่งเข้ามาหาหูหม่าซือแล้วคุกเข่าลงตรงหน้าเขา เธอก็ถามด้วยความร้อนใจ

“โอ๊ย คุณไม่ต้องคุกเข่าหรอกครับ! ผมเพียงแค่เคยได้ยินข่าวลือเรื่องตำหนักก่วงหานมาบ้างก็เท่านั้นเอง ดังนั้นผมก็ไม่แน่ใจว่ามันจะมีอยู่จริงหรอกนะครับ!” หูหม่าซือกล่าวพลางประคองให้เก๋อหยู่หานลุกขึ้นเพื่อไม่ให้เธอคุกเข่าอีก

เมื่อเก๋อหยู่หานได้ยินเช่นนั้น เธอก็มีสีหน้าผิดหวัง

ตู้ม ...

พื้นดินที่อยู่ใต้เท้าของพวกเขาส่งเสียงดังกึกก้องไปทั่วทั้งเกาะ