ตอนที่ 1738 โอกาส

ไม่มีทางที่คาซูโอะจะปล่อยให้เฉินผิงเอาแก่นอสูรไป ดาบคาตานะของเขาเปล่งประกายเจิดจ้าขณะที่เขาตวัดแขนขวาเพื่อโจมตีเฉินผิงด้วยพลังอันมหาศาล

เฉินผิงกำลังจะคว้าแก่นอสูร ในตอนที่การโจมตีอันรุนแรงถึงตายพุ่งเข้าหาเขาอย่างถี่ยิบ เพราะไม่อยากเสี่ยงรับมือ เขาจึงรีบถอยห่าง

ตูม! ตูม!

การโจมตีนั้นทำให้เกิดการระเบิดรอบตัวเฉินผิงหลายครั้ง ทำเอาก้อนหินกลิ้งลงมาจากภูเขาและสร้างรอยแยกขึ้นบนพื้นดิน

หัวใจของเฉินผิงเปี่ยมด้วยความกลัวเมื่อเขาเห็นความพินาศที่เกิดจากการโจมตีของคาซูโอะ โชคดีที่เขาไม่ได้พยายามรับมือกับมันเพื่อที่จะเก็บแก่นอสูร ไม่อย่างนั้นเขาคงตายไปแล้ว

“วันนี้ฉันต้องได้แก่นอสูร!”

เฉินผิงจ้องไปที่แก่นอสูรอย่างเด็ดเดี่ยวพร้อมฟาดฟันกระบี่พิฆาตมังกรของเขา

แสงสีทองลอยขึ้นไปในอากาศและพุ่งเข้าหาคาซูโอะอย่างน่าหวาดหวั่น

ในขณะเดียวกัน เฉินผิงก็วิ่งเข้าหาแก่นอสูร

“เหอะ! แกประเมินตัวเองสูงเกินไปแล้ว” คาซูโอะพูดเย้ยด้วยความดูถูก

เขาตวัดดาบคาตานะอย่างรวดเร็ว

การโจมตีของเฉินผิงสลายไปโดยพลัน ต่อจากนั้น ห่าคมดาบรูปจันทร์เสี้ยวก็ปรากฏขึ้นต่อหน้าเขา

คมดาบแหลมคมพุ่งเข้าหาเขาอย่างน่าสะพรึงกลัว

เมื่อเห็นเช่นนั้น เฉินผิงจึงไม่กล้าเข้าไปมากกว่านี้และถอยออกมาแทบจะในทันที

อย่างไรก็ตาม คมดาบนั้นเร็วเกินกว่าที่เฉินผิงจะหลบได้ เขาไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากต้องกัดกรามแน่นและใช้ร่างเกราะทองคำขั้นสูงสุดเพื่อเอาชีวิตรอด

เขาไม่ลืมที่จะหลบคมดาบเหล่านั้นอย่างคล่องแคล่ว

ฉับ ! ฉับ ! ฉับ !

ใบดาบเฉือนไปทั่วร่างของเฉินผิง ทำให้เสื้อผ้าของเขาขาดเป็นชิ้นเล็กชิ้นน้อย