ตอนที่ 1754 อะไรทำให้คุณคิดแบบนั้น

เมื่อเนี่ยเฉิงกวาดสายตามองฝูงชนที่เงียบงัน เขาก็มีสีหน้าคร่ำเครียดขึ้นมา

คนพวกนี้ช่างเจ้าเล่ห์เพทุบาย พวกเขารู้ว่าการที่จะกอบกู้ชื่อเสียงของสมาพันธ์ศิลปะการต่อสู้ให้กลับมารุ่งเรืองดังเดิมเป็นเรื่องยากเย็นขนาดไหน ถ้าหากไม่บรรลุเป้าหมายดังกล่าวและท่านต้าเหนิงก็อยากจะตัดสินลงโทษ ย่อมไม่มีใครที่จะสามารถรอดพ้นไปได้ ดังนั้นพวกเขาทุกคนจึงอยากจะผลักความรับผิดชอบทั้งหมดมาให้ฉันคนเดียว อืม ฉันจะไปทำอะไรได้เล่า? ฉันเป็นประธานของสมาพันธ์ศิลปะการต่อสู้และพวกเขาก็เพียงแค่ได้รับการจ้างวานให้มาช่วยเหลือเท่านั้น

ในชั่วขณะนั้นเนี่ยเฉิงเต็มไปด้วยความสำนึกเสียใจที่เข้าไปพัวพันกับเรื่องยุ่งเหยิงเช่นนั้นทำไมฉันถึงต้องกลายเป็นประธานของสมาพันธ์ศิลปะการต่อสู้นี่ด้วยนะ?

แต่เวลานั้นถึงจะสำนึกเสียใจก็ไร้ความหมาย

เนี่ยเฉิงเพียงหวังให้เฉินผิงไม่ย้อนกลับมาก่อเรื่องที่สมาพันธ์ศิลปะการต่อสู้อีกเพื่อให้เขาได้มีเวลาที่จะพัฒนาสมาพันธ์

มีเสียงด่าทอขัดจังหวะความคิดของเขาดังขึ้นมาจากข้างนอก

“แกเป็นใครกัน? แกรู้ความผิดที่ตัวเองก่อขึ้นเพราะบุกเข้ามาในสมาพันธ์ศิลปะการต่อสู้หรือเปล่าล่ะ?”

เสียงด่าทอพิสูจน์ให้เห็นว่ามีคนบุกเข้ามาในเขตแดนของสมาพันธ์ศิลปะการต่อสู้

สีหน้าของเนี่ยเฉิงเปลี่ยนเป็นเคร่งขรึม “หึ! คนพวกนี้กล้าดียังไงมาดูถูกกันถึงสมาพันธ์ศิลปะการต่อสู้? คราวนี้พวกเราต้องสั่งสอนให้พวกมันรู้สำนักเสียบ้าง!”

เมื่อไม่นานมานี้มีเหล่าผู้บุกรุกบุกเข้ามาในสมาพันธ์ศิลปะการต่อสู้โดยไม่ได้รับอนุญาต เห็นได้ชัดว่าพวกเขาไม่เห็นสมาพันธ์ศิลปะการต่อสู้เป็นภัยคุกคามแต่อย่างใด

เนี่ยเฉิงลุกขึ้นแล้วก้าวเดินออกไปพร้อมเหล่านักรบระดับเสื้อคลุมดำที่ตามหลังเขามาอย่างกระชั้นขิด

เมื่อเขามาถึงหน้าประตู เนี่ยเฉิงก็เห็นเฉินผิงกำลังผลักยามของสมาพันธ์ศิลปะการต่อสู้ไปด้านข้าง แล้วเดินวางมาดเข้าไปในห้องโถงราวกับว่าเป็นเจ้าของสถานที่แห่งนั้น โดยมีอีกคนหนึ่งติดตามเฉินผิงมาด้วย แต่คนผู้นั้นกลับมีสีหน้าไร้ความรู้สึกและแววตาว่างเปล่าทำให้เขาดูเหมือนคนปัญญาอ่อน

“เฉินผิง?”

เมื่อเนี่ยเฉิงจำได้ว่าผู้บุกรุกคือเฉินผิง เขาก็ขมวดคิ้วนิ่วหน้า

เขากำลังหวังเป็นอันมากว่าเฉินผิงจะไม่กลับมาก่อเรื่องที่สมาพันธ์ศิลปะการต่อสู้อีก แต่พอพูดถึงปีศาจ ปีศาจ ก็มาเสียแล้ว

เฉินผิงเหลือบมองมาที่เนี่ยเฉิง “ตอนนี้คุณคือคนที่บงการสมาพันธ์ศิลปะการต่อสู้อยู่หรือเปล่า?” เขาถามไปเรื่อยเปื่อย