ตอนที่ 1853 สังเวยชีวิตของตนเอง

อย่างไรเสียสิ่งที่เขาครอบครองก็ไม่ใช่อาวุธศักดิ์สิทธิ์ ย่อมไม่มีทางเป็นไปได้เลยที่เขาจะสกัดพลังโจมตีอันน่าเหลือเชื่อเช่นนั้นได้

หลังจากอาวุธของเขาสลายกลายเป็นผุยผงไปแล้ว ร่างของเขาก็โดนฟันไปหลายครั้ง พลังโจมตีทำให้เขาลอยกระเด็นออกไปจนเกิดเป็นหุบเหลวลึกในสนามประลองยุทธ์

เมื่อเหล่าต้าเห็นเช่นนั้น เขาก็โมโหเสียจนหน้าตาบิดเบี้ยว

ในชั่วพริบตาเดียว เฉินผิงก็ได้ครอบครองกระบี่ระดับปราชญ์ยุทธ์และยังทำให้เหล่าอู่กับเหล่าชีได้รับบาดเจ็บอีกต่างหาก เห็นได้ชัดเลยว่าพวกเขาตกเป็นฝ่ายเสียเปรียบ

“ตั้งวงแหวนอาคมซะ!” เหล่าต้าร้องตะโกนขึ้นมาทันที

ไม่นานเหล่าอู่ที่ได้รับบาดเจ็บสาหัสกับเหล่าชีก็ดวงตาเปล่งประกายด้วยความหวัง ทันใดนั้นพวกเขาก็นั่งตัวตรง

แม้แต่เหล่าซาน เหล่าซื่อและเหล่าลิ่วที่เล่นแง่กับกระบี่พิฆาตมังกร จู่ๆ ก็ออกจากการต่อสู้แล้วมายืนอยู่ข้างหลังเหล่าต้า

“เฉินผิง ฉันจะทำให้แกต้องตาย ฉันจะทำให้ทุกคนที่นี่ต้องตาย!” เหล่าต้าขู่ด้วยสีหน้าโหดเหี้ยม

ไม่ได้การแล้วพวกมันกำลังจะทำลายวิญญาณของตนเอง ทูตมารเอ่ยพึมพำ จากนั้นเขาก็บอกกับหนิงจื้อว่าเร็วเข้า รีบออกไปจากที่นี่ซะ!

ถึงแม้ว่าหนิงจื้อจะไม่รู้ว่าทูตมารหวาดกลัวอะไรอยู่ แต่เขาก็ไม่มีทางเลือกนอกเสียจากเชื่อฟังฝ่ายหลังพลางรีบหนีไป

ขณะที่เขาจากไป หนิงจื้อก็เหลียวมองเบื้องหลังเป็นครั้งสุดท้าย “เฉินผิง ฉันหวังว่าวันนี้แกจะยังไม่ตายนะ ฉันหวังว่าแกจะอยู่รอดไปจนกว่าจะถึงวันที่ฉันจะได้ดวลกับแกอีกครั้ง”

ไม่มีใครสังเกตเห็นหนิงจื้อจากไป เพราะพวกเขาต่างกำลังชมดูการต่อสู้ด้วยความเพลิดเพลิน

ทันใดนั้นดวงตาของเหล่าต้าก็เปลี่ยนสีไป ตาขาวของเขาหายไปและลูกตากลับมืดดำอย่างน่าตกใจ

ขณะที่เขาเริ่มร่ายคาถา วิญญาณก็ค่อยๆ ออกจากร่างแล้วล่องลอยอยู่กลางอากาศ

บรรดาสมาชิกระดับเสื้อคลุมเงินรมดำแลกเปลี่ยนสายตากันแล้วเหวี่ยงมือเข้าหาหัวใจของตัวเอง

เหล่าต้าแทงสนับมือเข้ากับหัวใจตนเองแล้วกระอักเลือดออกมาทางปาก

ในชั่ววินาทีถัดมา คนอื่นๆ ก็ใช้อาวุธของตนเองแทงใส่หัวใจของตัวเองเช่นกัน

เลือดพลันสาดกระเซ็นไปทั่วพื้น