ตอนที่ 1859 แล้วมันกงการอะไรของแกด้วยเล่า

ในที่สุด เฉินผิงก็ตัดสินใจว่าจะไม่อยู่ในจิงตูและออกเดินทางไปสำนักมารพร้อมกับโจวเจี๋ยทันที

อนิจจา หูหม่าซือเกรงว่าฝ่ายแรกจะชิงผู้หญิงของเขาไปจึงยืนกรานที่จะติดสอยห้อยตามไปด้วย เฉินผิงไม่มีทางเลือกจึงยอมตามคำขอร้องของเขา

มองอีกแง่หนึ่ง การที่มีหูหม่าซือตามไปด้วยก็ใช่ว่าจะเป็นความคิดที่เลวร้ายไปเสียทีเดียว อย่างไรเสียคนผู้นี้ก็รู้ทางหนีทีไล่และเมื่อจำเป็นก็สามารถให้ความช่วยเหลือได้อีกด้วย

ด้วยเหตุนั้นทั้งสามคนจึงกระโดดขึ้นเครื่องบินแล้วมุ่งหน้าไปที่เมืองหนานหูอันเป็นเมืองชายแดนเล็กๆ

ไม่ว่าจะเป็นเจตนาหรือพรหมลิขิต หูหม่าซือพบว่าตนเองกำลังนั่งอยู่ข้างๆ โจวเจี๋ยซึ่งทำให้เขาตื่นเต้นมากจนไม่สามารถควบคุมตนเองได้

ในทางกลับกัน โจวเจี๋ยก็เต็มไปด้วยความขุ่นเคืองใจอยู่เงียบๆ

ต่อให้เธอจะรู้สึกหงุดหงิดสักแค่ไหน เธอก็ทำได้แค่มองทุกครั้งที่จับได้ว่าหูหม่าซือแอบมองเธอหรือไม่ก็พยายามจะทำอะไรแปลกๆ

เธอน่าจะเริ่มต่อสู้บนเครื่องไม่ได้หรอกมั้ง?

หูหม่าซือเป็นเพื่อนของเฉินผิง โจวเจี๋ยไม่คิดจะเอาเรื่องความร่วมมือของสำนักมารกับฝ่ายหลังมาเสี่ยงเพราะการล่วงเกินคนใดคนหนึ่งเข้า

ทั้งๆ ที่เกิดเรื่องน่าทึ่งรอบคัวเขา เฉินผิงก็เอาแต่หลับตาแล้วแสร้งทำเป็นไม่รู้เรื่องรู้ราวอะไร

โชคดีที่การก่อกวนไม่หยุดหย่อนของหูหม่าซือสะดุดตาของชายหนุ่มที่นั่งอยู่ข้างๆ เข้าพอดี

อันที่จริงแล้ว ชายคนนี้หมายตาโจวเจี๋ยมานับตั้งแต่ขึ้นเครื่องแล้ว แต่ยิ่งเขาเห็นเธอถูกตาเฒ่าโรคจิตอย่างหูหม่าซือตามก่อกวน ก็ยิ่งทำให้เขารู้สึกโมโหมากขึ้น

ชายหนุ่มลุกขึ้นแล้วเดินเข้ามาหาหูหม่าซือ “เฮ้ ตาแก่มาเปลี่ยนที่นั่งกันเถอะ ...”

“ฉันไม่อยากเปลี่ยน” หูหม่าซือพูดเยาะเย้ยก่อนจะเอามือวางเอาไว้บนต้นขาของโจวเจี๋ยอย่างสบายอกสบายใจ

แววอิจฉาพลันวูบผ่านดวงตาของชายหนุ่ม

“ตาแก่ ฉันจะให้เงินแกหมื่นนุงเพื่อแลกที่นั่งกับฉัน” เขาพูดพลางโยนเงินสดลงบหน้าตัดของหูหม่าซือปึกหนึ่ง