ตอนที่ 1863 ฆ่าแกซะ

เขาตบเจิ้งไคก่อนที่ฝ่ายหลังจะทันได้ตอบโต้เสียจนลอยกระเด็นถอยกลับไป

ความเจ็บปวดรุนแรงทำให้แก้มของเขาบวมเป่ง

เหคุการณ์ที่เกิดขึ้นสร้างความตื่นตะลึงให้แก่คนของเจิ้งไค ทำให้พวกเขาต่างสบตากันด้วยความรู้สึกตกตะลึง

ลูกชายคนโตของตระกูลเจิ้งถูกตบทีเดียวเสียจนลอยกระเด็นออกไป มิหนำซ้ำยังไม่มีโอกาสแม้แต่จะปกป้องตัวเอง

พวกเขาทุกคนแทบไม่อยากเชื่อสายตาตนเองแล้ว

เจิ้งไคที่โทสะท่วมท้นจ้องเฉินผิงตาเขม็ง “ไอ้สารเลว! พ่อของฉันจะไม่ยกโทษที่แกตบหน้าฉันแน่”

เฉินผิงจ้องกลับด้วยสีหน้าเย็นชา “ถ้าแกยังรักชีวิตอยู่ล่ะก็จงไสหัวไปให้พ้นสายตาของฉันซะ ฉันไม่อยากเป็นศัตรูของแก แต่แกมันไม่ยอมปล่อยพวกเราไปสักที ถ้าหากแกยังมัวแต่พูดพล่ามไร้สาระอีกแม้แต่คำเดียว ฉันจะฆ่าแกซะ แกได้ยินที่ฉันพูดไหม?”

เมื่อสัมผัสได้เจตจำนงสังหารของเฉินผิง เจิ้งไคก็รู้สึกว่าหนังตากระตุกริกๆ

“เอาล่ะ แกรอก่อนเถอะ นี่ไม่ใช่จิงตู...”

เมื่อพูดจบ เจิ้งไคก็จากไปพร้อมคนของตนเอง

หลังจากเขาจากไปแล้ว เฉินผิงก็บอกกับโจวเจี๋ยว่า “ไปกันเถอะ...”

“คุณเฉิน อย่างที่ฉันเคยบอกคุณไว้เมื่อก่อนหน้านี้ นายน้อยเจิ้งเป็นคนใจแคบ เขาย่อมต้องกลับมาแก้แค้นที่ตอนนี้คุณทำร้ายเขาไว้เป็นแน่” โจวเจี๋ยเตือน

“ก็ให้มันลองดูสิ ผมไม่สนหรอกว่าจะเป็นนายกเทศมนตรี น่าจะเป็นโอกาสดีที่จะได้ใช้ทรัพยากรเพื่อการฝึกบำเพ็ญฌานที่มิยู่ที่นี่มันเสียเลย”

เฉินผิงยิ้มไม่ยี่หระ

“คุณเฉิน คุณดูถูกตระกูลเจิ้งเกินไปแล้ว” โจวเจี๋ยเอ่ยเน้นย้ำอีกครั้ง

“มีอะไรต้องกลัวเล่า? ยังมีสำนักมารหนุนหลังผมอยู่ไม่ใช่หรือไง? อย่าบอกผมนะว่าพวกเขากลัวตระกูลเจิ้งน่ะ?” เฉินผิงถามทีเล่นทีจริงพลางจ้องมองโจวเจี๋ย

“ไม่มีทางเสียหรอก! สำนักมารไม่มีทางกลัวตระกูลชั้นต่ำพรรค์นั้นหรอก” โจวเจี๋ยกล่าวด้วยความภาคภูมิใจ

“งั้นมีปัญหาอะไรกันเล่า? ตอนนี้พวกเราร่วมมือกันแล้ว ชัดเจนว่าพวกเราย่อมต้องเป็นพันธมิตรกัน ผมไม่คิดว่าสำนักมารจะทนนิ่งดูดายเรื่องความขัดแย้งระหว่างผมกับพวกมันหรอกใช่ไหม?” เฉินผิงถามพลางยิ้ม

โจวเจี๋ยไม่รู้ว่าจะตอบว่าอย่างไรดี

อย่างไรเสีย เธอก็เป็นเพียงแค่ทูตคนหนึ่งของสำนักมารและไม่มีสิทธิ์ตัดสินใจได้