ตอนที่ 1885 หนีไป

เมื่อเจิ้งไคได้ยินสิ่งที่ว่านหงพร่ำพูด เขาก็พูดงึมงำอย่างดูแคลนว่า “พ่อ พ่อเริ่มหันไปนับถือพวกต้มตุ๋นหลอกลวงมากขนาดนั้นตั้งแต่เมื่อไหร่กัน? เห็นอยู่ชัดๆ ว่ามันเป็นพวกหลอกกินเงิน”

“พวกต้มตุ๋นหลอกลวงงั้นรึ?” เจิ้งอันกั๋วโกรธจัดแล้วเขาก็ตบหน้าเจิ้งไคอย่างแรง

เมื่อเจิ้งไครู้ว่าพ่อของเขาโมโหมากขนาดไหน เขาก็หวาดกลัวเสียจนพูดไม่ออก

หลังจากสงบสติอารมณ์ของตนเองได้แล้ว เจิ้งอันกั๋วก็บอกกับเจิ้งไคว่า “ไปเรียกสมาชิกอาวุโสทุกคนมา นี่อาจจะเป็นโอกาสครั้งใหญ่ของตระกูลเจิ้งก็ได้...”

เจิ้งไคไม่รู้ว่าเป็นเรื่องอะไร แต่เขาก็ยอมไปเรียกสมาชิกอาวุโสของตระกูลเจิ้งมาแต่โดยดี

เมื่อออกจากบ้านตระกูลเจิ้งแล้ว ว่านหงไม่ได้ออกไปจากบ้านตระกูลเจิ้ง แต่เขากลับมุ่งหน้าไปทางฝั่งตะวันตกของเมืองหนานหูแทน “ใครมันจะไปรู้ว่าฉันจะพบสมุนไพรหมื่นปี? นี่เป็นโอกาสอันหาได้ยากยิ่ง!”

สีหน้าของว่านหงเต็มไปด้วยความตื่นเต้น มิหนำซ้ำเขายังเร่งฝีเท้าของตนเองอีกต่างหาก

อันที่จริงแล้ว ว่านหงทราบเรื่องที่เกิดขึ้นผ่านญาณหยั่งรู้ แต่รูปลักษณ์ภายนอกของสมุนไพรก็ดึงดูดใจมากเสียจนเขาตัดสินใจที่จะปกปิดความจริงไม่ให้เจิ้งอันกั๋วได้รู้

ในขณะเดียวกัน ว่านหงก็เกรงว่าคนอื่นจะทราบเรื่องนั้นเช่นกัน ดังนั้นเขาจึงบอกเรื่องตำแหน่งที่ตั้งทั่วๆ ไปของสมุนไพรให้แก่เจิ้งอันกั๋ว เพราะรู้ว่าเจิ้งอันกั๋วย่อมต้องส่งคนไปคุ้มกันพื้นที่ดังกล่าว แบบนั้นเมื่อมีตระกูลเจิ้งสอดมือเข้ามายุ่ง คนอื่นก็จะลงมืออย่างระแวดระวัง

ในทางกลับกัน ว่านหงก็ใช้เคล็ดวิชาเทียนเหยี่ยนเพื่อตำแหน่งที่แน่ชัดของสมุนไพรแล้วจะได้เอามันไปเลย

ขณะที่ว่านหงอยู่ระหว่างทางไปทิศตะวันตก เขาก็ขว้างก้อนหินสีดำออกไปแล้วเดินไปตามทางที่ก้อนหินนำทาง

ไม่นานนัก ว่านหงก็มาถึงตรงหน้าของป่าแห่งหนึ่ง ตอนที่เขาขว้างก้อนหิน เขาก็สังเกตพบว่าก้อนหินไม่ได้เคลื่อนไปไกลอย่างที่เขาคาดคิดเอาไว้ แต่มันเพียงแค่ตกลงบนพื้นในอีกสามเมตรข้างหน้า แม้แต่เด็กสามขวบก็ สามารถขว้างได้ไกลเท่านั้นเลย ฉัน ออกแรงขว้างมันไป แต่มันก็ไม่ได้กระเด็นไปไกลเลย !

ตอนที่ว่านหงเห็นเช่นนั้น ก็มีรอยยิ้มผุดขึ้นบนใบหน้าของเขา “นี่เป็นสถานที่...”

หลังจากนั้นว่านหงก็หยิบก้อนหินสีดำออกมาอีก ขณะที่เขากำลังร่ายคาถาอะไรสักอย่าง เขาก็ขว้างก้อนหินที่อยู่ในมือใส่พุ่มไม้โดยรอบทีละก้อนๆ