ตอนที่ 1898 รวมร่าง

ว่านหงอึ้งอยู่ชั่วขณะก่อนจะพูดว่า “งั้นฉันขอบอกว่านี่คือเจิ้งไค ทายาทของตระกูลเจิ้ง เมืองหนานหูทั้งเมืองเป็นของตระกูลเขา”

“ฉันไม่สนใจว่าเขาจะเป็นใคร ถ้าแกฆ่าเขา พ่อของเขาก็จะมาตามล้างแค้นแก ฉันไม่มีส่วนเกี่ยวข้องอะไรทั้งนั้น เป้าหมายของฉันในวันนี้ก็คือแก” หูหม่าซือตอบ

พอพูดจบ ฝ่ามือของหูหม่าซือก็เปล่งแสงจางๆ ในขณะที่เขาปลอดปล่อยการโจมตีใส่โดยไม่แยแสต่อความปลอดภัยของเจิ้งไค

เมื่อเห็นว่าคำขู่ของเขาไม่เป็นผล ว่านหงจึงปัดความคิดที่จะทำร้ายเจิ้งไคออกไป เขารู้ว่าถ้าเขาฆ่าเจิ้งไค ตระกูลเจิ้งจะไม่มีวันปล่อยให้เขาหลุดมือไป

ว่านหงหงุดหงิด เขาผลักเจิ้งไคออกไปด้านข้างแล้วพยายามปัดป้องการโจมตีของหูหม่าซือ ด้วยฝ่ามือ

ตูม!

เกิดเสียงดังสนั่น ตามมาด้วยพลังลมปราณที่น่าสะพรึงกลัวกระจายออกไปทุกทิศทุกทาง

หูหม่าซือเซไปข้างหลังและมือขวาของเขาเริ่มรู้สึกชา

กลายเป็นว่าความแข็งแกร่งของเขากับของว่านหงยังห่างกันอยู่มาก

ว่านหงตะคอกอย่างเย้ยหยัน รอยยิ้มเยือกเย็นผุดขึ้นบนริมฝีปากของเขา “หูหมาซือ เมื่อก่อนฝีมือของแกเทียบฉันไม่ได้เลย และจะเป็นเช่นนั้นเสมอ แกจะเป็นเบื้องล่างของฉันไปตลอด”

“ว่านหง แกควรจะควบคุมความยโสของแกไว้ดีกว่า ฉันจะสอนบทเรียนให้แกเอง” ดวงตาของหูหม่าซือหรี่ลงเล็กน้อย

แม้ว่าเขาจะไม่ได้แข็งแกร่ง แต่ถ้าเป็นเรื่องเครื่องรางนั้นไม่มีใครเทียบเขาได้

เมื่อเขาประสานอิน เครื่องรางสีเหลืองซึ่งมีอักขระสีแดงเลือดสลักอยู่ก็ปรากฏขึ้นรอบตัวเขา เครื่องรางนั้นกลายร่างเป็นสัตว์ดุร้ายในทันทีที่พุ่งเข้าหาว่านหง พลางคำรามไปด้วย

ว่านหงเพียงแค่เย้ยหยัน “หูหม่าซือ ฉันไม่กลัวแกหรอกนะ และไม่กลัวเครื่องรางของแกด้วย”

ระหว่างที่เขาพูด เขาก็หันไปทางอื่นก่อนที่จะฉีกเศษผ้าสีเหลืองออกมาจากประตูบานหนึ่ง จากนั้นเขาก็กัดนิ้วและวาดบางอย่างลงบนผ้าสีเหลืองด้วยเลือดของเขา