ตอนที่ 1903 ไม่มีใครเป็นเจ้าของ

ไม่มีมนุษย์ธรรมดาคนไหนกล้าเดินไปอีกก้าว ถ้าพวกเขาคิดจะผ่านไป

ขณะที่เฉินผิงกำลังสอดแนมสิ่งรอบข้างด้วยปราณสัมผัส รัศมีอื่นๆ ก็เข้ามาโอบล้อม

ระหว่างที่เฉินผิงกำลังตรวจสอบพวกเขา พวกเขาก็ตรวจสอบกลับคืนเช่นกัน

ราวกับงูยักษ์ที่เกี้ยวพันกันไปมา พวกมันทั้งฉกและหยั่งเชิงโดยไม่เคลื่อนไหวแต่อย่างใด แต่ละคนต่างรู้ว่าเป็นการสิ้นเปลืองพลังที่จะต่อสู้กับอีกฝ่ายก่อนที่สมุนไพรหมื่นปีจะปรากฏ และมีเพียงคนโง่ที่จะทำแบบนั้น

หูหม่าซือก็สัมผัสได้เช่นกันว่ามีรัศมีแผ่ออกมาหลายระลอกเพื่อตรวจสอบพวกเขา เขาชูเครื่องรางขึ้นพร้อมส่งเสียงฮึดฮัด ใช้นิ้วไล่ไปตามอากาศ และรัศมีที่แผ่วเบาก็หลอมรวมเข้ากับรัศมีของเฉินผิง

ด้วยวิธีนี้ พวกเขาจะปกปิดพลังที่แท้จริงไว้ได้ส่วนหนึ่ง การบอกให้ศัตรูรู้ถึงความแข็งแกร่งที่แท้จริงคงไม่มีประโยชน์อะไร มิฉะนั้นคงจะเป็นการเผยไต๋มากเกินไป

เฉินผิงเดินตามจอมเวทย์หน้าด่างและโจวเจี๋ยไปยังจุดเกิดของสมุนไพรหมื่นปี และหยุดลงที่จุดหมาย อย่างไรก็ตาม ที่นั่นไม่ได้มีแต่พวกเขา เห็นได้ชัดว่ายังมีอีกหลายคนรับรู้ถึงตำแหน่งที่แน่นอนแล้วเช่นกัน

จู้ห่าวมาพร้อมกับชายหลายคนที่เดินขนาบข้าง เขาเข้าไปหาเฉินผิงและถามว่า “ในฐานะที่เป็นหัวหน้าของสำนักมังกร คุณมาทำอะไรในพื้นที่ทุรกันดารเช่นนี้หรือ? เฉินผิง”

เฉินผิงส่งยิ้มบางๆ ให้เขา “ขนาดคุณที่เป็นลูกชายคนโตของตระกูลจู้แห่งเขตตะวันตกเฉียงใต้ก็ยังมาที่นี่ แล้วทำไมผมจะมาด้วยไม่ได้?”

ขณะที่เขาพูด ปราณสัมผัสของเขาก็เข้าห่อหุ้มชายสูงอายุที่อยู่ถัดจากจู้ห่าว

ที่เขาทำอย่างนั้นก็เพราะเขารับรู้ได้ว่าในหมู่ผู้ติดตามของจู้ห่าว มีเพียงชายสูงอายุเท่านั้นที่เป็นภัยคุกคาม

เมื่อเฉินผิงส่งปราณสัมผัสออกไปเพื่อตรวจสอบพลังของชายสูงอายุ จู่ๆ ก็มีรัศมีที่น่าสะพรึงกลัวแผ่ออกมาฝ่ายหลัง ทำเอาเขาตะลึง

“พลังของขุนพลยุทธ์?” หัวใจของเฉินผิงสั่นคลอน

สีหน้าของหูหม่าซือและโจวเจี๋ยซีดเผือด เห็นได้ชัดว่าพวกเขาสัมผัสได้ถึงรัศมีนั้นด้วย