ตอนที่ 1946 กลัวที่จะทำ

คำพูดนั้นทำให้เจิ้งอันกั๋วตกใจ แม้จะอยู่ในหนานหูมานาน แต่เขาก็ไม่เคยรู้มาก่อนว่ามีสำนักอื่นในดินแดนของเขา

“ขอบคุณที่เตือน คุณเฉินผิง ผมจะระวัง”

ถ้าเฉินผิงไม่บอกเขาเกี่ยวกับเรื่องนี้ เจิ้งอันกั๋วก็ยังคงไม่รู้เรื่อง

การที่เขาไม่รู้มาก่อนว่ามีสมาชิกของสำนักมารอยู่ด้วย เพราะทางนั้นค่อนข้างเคลื่อนไหวอย่างระมัดระวังในโลกมนุษย์และไม่ได้ทำร้ายใคร

เมื่อออกจากเมืองหนานหู เฉินผิงออกเดินทางไปเกาะเผิงไหลกับเจียงเหวย หูหม่าซือ และโจวเจี๋ย

ตอนนี้โจวเจี๋ยและหูหม่าซือแยกจากกันไม่ได้แล้ว เฉินผิงจึงยอมให้เธอไปด้วย นอกจากนี้ เธอยังมีประโยชน์อย่างมากในการเปิดอาณาจักรลับของสำนักใจทมิฬเพื่อช่วยซูอวี่ฉี

ในขณะเดียวกัน บนเกาะเผิงไหล ตู้หนานเต็มไปด้วยความกังวลขณะที่นั่งอยู่บนบัลลังก์

นับตั้งแต่เฉินผิงทำลายรูปปั้นหินของมารโลหิต หายนะครั้งแล้วครั้งเล่าก็เกิดขึ้นบนเกาะเผิงไหล ทำให้ชาวเมืองต้องหลบหนีไป

อย่างไรก็ตาม แทนที่จะจากไป ตู้หนานกลับอยู่กับคนที่เหลือ อย่างน้อยที่สุด สถานที่นี้ก็แยกจากส่วนอื่นๆ ของโลกและปราศจากความขัดแย้ง

ยิ่งไปกว่านั้น ตู้หนานสามารถใช้ชีวิตอย่างสุขสบายแบบราชาบนเกาะ ซึ่งเป็นสิ่งที่เขาพอใจมาก

อย่างไรก็ตาม กระแสของผู้มาใหม่ที่ทรงพลังได้หลั่งไหลมายังเกาะเมื่อไม่นานมานี้

แม้ว่าพวกเขาจะไม่ได้ทำอย่างอื่นนอกจากตั้งรกรากบนเกาะ แต่ตู้หนานก็ไม่วางใจกับการหลั่งไหลของนักรบที่ทรงพลังอย่างกะทันหัน

ด้วยเหตุนี้ เขาจึงให้ผู้ใต้บังคับบัญชาคอยจับตาดูผู้มาใหม่เหล่านั้น และถึงกับส่งคนไปที่จิงตูเพื่อแจ้งให้เฉินผิงทราบ

ในขณะที่ตระกูลและสำนักอันทรงเกียรติมากมายในโลกมนุษย์ต่างคอยจับตาดูเกาะเผิงไหล และตระกูลอื่นๆ มากมายในอาณาจักรลับก็ทำเช่นเดียวกัน