ตอนที่ 1952 ค่อยเป็นค่อยไป

คำพูดของเฉินผิงทำให้เจียงเหวยตะลึงงัน เขานิ่งไปแล้วใช้ความคิด

หากพลังวิญญาณได้รับการฟื้นฟู สำนักและตระกูลที่ทรงอิทธิพลภายในอาณาจักรลับจะกลับสู่โลกมนุษย์ตระกูลต่างๆ ในโลกมนุษย์จะเปลี่ยนสถานะถูกลดชั้นให้เป็นทาส ยิ่งกว่านั้น ตระกูลที่ทรงอิทธิพลจะต่อสู้เพื่อแย่งชิงทรัพยากรโดยปราศจากความยับยั้งชั่งใจ ท้ายที่สุดแล้ว ไม่มีกฎใดที่จะบังคับและควบคุมพวกเขาได้ ผลที่ตามมาคือโลกทั้งใบจะจมดิ่งสู่ความโกลาหล และสามัญชนจะกลายเป็นเหมือนมดปลวกที่ไร้ค่าไร้สถานะในสังคม

"คุณเฉิน แผนหยุดการฟื้นตัวของพลังวิญญาณของคุณต้องทำอย่างไรบ้าง?” เจียงเหวยถามอย่างสงสัย

เฉินผิงขมวดคิ้วกับคำถาม ก่อนจะถอนหายใจ “ผมยังคิดหาวิธีแก้ปัญหาไม่ได้ คงต้องค่อยเป็นค่อยไป”

ขณะที่เฉินผิงและเจียงเหวยพูดคุยและดื่มกัน ชายวัยยี่สิบเศษๆ สวมชุดลำลองก็เดินเข้ามาในบาร์ ชายคนนั้นมีลูกสมุนสี่คนตามหลังเขามาด้วย

มองแวบเดียวก็สามารถบอกได้ว่าชายผู้นี้เป็นทายาทผู้มั่งคั่งจากสำนักหรือตระกูลที่ทรงอิทธิพลที่ไหนสักที่ เขากวาดสายตามองไปรอบๆ บาร์ จากนั้นเดินข้ามห้องไปนั่งที่มุมหนึ่ง

เฉินผิงขมวดคิ้ว และสังเกตชายผู้นี้อย่างระมัดระวัง

เมื่อสังเกตเห็นสีหน้าของเฉินผิง เจียงเหวยจึงถามว่า “คุณรู้จักเขาหรือ คุณเฉิน?”

เฉินผิงส่ายหัว “ไม่รู้จัก แต่ผมรู้สึกแปลกๆ ถึงรัศมีพลังของเขา แม้ว่าเขาตั้งใจซ่อนรัศมีพลังเอาไว้ แต่ผมรู้สึกได้ว่าความสามารถของเขาน่าจะสูงกว่าขุนพลยุทธ์หรืออย่างต่ำที่สุดเขาน่าจะเป็นขุนพลยุทธ์ระดับสูง”

เจียงเหวยแอบชำเลืองดูชายคนนั้นบ้าง การวิเคราะห์ของเฉินผิงกระตุ้นความอยากรู้อยากเห็นของเขา “ผมไม่เห็นรู้สึกพิเศษอะไรกับตัวเขาเลย เขาก็ดูเหมือนทายาทเศรษฐีทั่วไปที่มีอยู่ดาษดื่นบนเกาะเผิงไหล นอกจากนี้ โดยพื้นฐานแล้วมันเป็นไปไม่ได้ที่จะบรรลุระดับขุนพลยุทธ์หรือปราชญ์ยุทธ์ตั้งแต่อายุยังน้อย? คุณเฉิน ขนาดคุณเป็นคนที่มีความสามารถมากที่สุดเท่าที่ผมเคยพบมา คุณก็ยังบรรลุไม่ถึงขุนพลยุทธ์ระดับสูงเลย แล้วอย่างนี้จะมีใครเหนือไปกว่าคุณได้?”

“เขาไม่ใช่ผู้ฝึกวรยุทธ์” เฉินผิงกล่าวอย่างสบายๆ

“ไม่ใช่ผู้ฝึกวรยุทธ์?” เจียงเหวยงุนงง “เขาเป็นผู้ฝึกบำเพ็ญญาณงั้นเหรอ? เขามาจากอาณาจักรลับเหรอ?”

เฉินผิงไม่ได้ตอบคำถามใด ๆ ของเจียงเหวยเพราะเขาไม่แน่ใจว่าชายหนุ่มมาจากอาณาจักรลับหรือไม่ อย่างไรก็ตาม ในบรรดาผู้ฝึกบำเพ็ญญาณทั้งหมดที่เขาเคยพบในโลกมนุษย์นี้ เขายังไม่เคยเจอผู้ฝึกบำเพ็ญที่ทรงพลังเช่นนี้มาก่อนเลย ยกเว้นผู้ฝึกพลังมารที่เป็นเจ้าของสมาพันธ์ศิลปะการต่อสู้

ท้ายที่สุดแล้ว กฎของธรรมชาติไม่ใช่เรื่องสนุกและไม่ใช่เกม ผู้ฝึกบำเพ็ญญาณในโลกมนุษย์ล้วนถูกควบคุมโดยกฎนี้ ดังนั้น ความสามารถของพวกเขาจึงไม่สามารถบรรลุวรยุทธ์ระดับสูงขนาดนี้ได้