ตอนที่ 1997 เสแสร้ง

ฟุมิโอะถอนหายใจโล่งอกเมื่อเห็นว่าลูกสาวปลอดภัย อย่างไรก็ตาม เมื่อเขาหันไปมองซากศพที่อยู่ใกล้ๆ สีหน้าของเขาก็พลันมืดมน

เขาถามว่า “เกิดอะไรขึ้นที่นี่ ยูมิโกะ? ลูกฆ่าคนพวกนั้นหรือเปล่า?”

“เปล่าค่ะ” ยูมิโกะตอบพร้อมกับส่ายหัว

จากนั้นเธอก็เล่าเรื่องที่เกิดขึ้นก่อนหน้านี้ให้พ่อฟัง ขณะที่เขาฟังคำอธิบายของเธอ ฟุมิโอะก็เริ่มฉุนเฉียวยิ่งขึ้น และเจตจำนงสังหารวนเวียนอยู่ในสายตาที่ดำมืดของเขา

“ลูกบอกว่าเพื่อนชาวต้าซย่าของลูกเป็นคนฆ่าคนพวกนี้และช่วยลูกเอาไว้ ตอนนี้พวกเขาไปไหนแล้ว?” เขาถาม

“พอพ่อมาพวกเขาก็ไปทันที”

แทนที่จะถามคำถามต่อ ฟุมิโอะกลับหันไปหาลูกน้องและออกคำสั่ง “นำศพเหล่านี้กลับไปที่คฤหาสน์และตรวจดูว่าพวกมันเป็นใคร”

ในไม่ช้าศพก็ถูกหามออกไป และยูมิโกะก็ถูกพากลับบ้านอย่างปลอดภัย

ในขณะเดียวกัน เฉินผิงและหูหม่าซือซ่อนตัวอยู่ใกล้ๆ และเฝ้าดูทุกอย่างที่เกิดขึ้นต่อหน้าพวกเขา

“ทำเป็นเรียกผมว่าพวกลามก แต่ผมว่าคุณก็ไม่ต่างจากผมนักหรอก เฉินผิง ตอนที่คุณเห็นแม่สาวชาวต่าวกั๋ว คุณเองก็ควบคุมตัวเองไม่ได้ใช่ไหมล่ะ? ผมต้องยอมรับเลยว่าเธอน่ะสวยไม่เบา” สีหน้าหยอกล้อปรากฏบนใบหน้าของหูหม่าซือขณะที่เขาเหลือบมองเฉินผิง

“คิดอะไรของคุณกันเนี่ย? ที่ผมเข้าหายูมิโกะก็เพราะผมต้องการเข้าไปในตระกูลวาตานาเบะเพื่อทำให้พวกเขาแตกแยกจากภายใน” เฉินผิงอธิบาย

หูหม่าซือรู้สึกสับสนแล้วถามว่า "แล้วทำไมคุณถึงไม่ยอมไปที่บ้านเธอ? คุณหนีทำไม?”

“ผมกำลังเล่นตัวอยู่ คุณเคยได้ยินบ้างไหม? ถ้าเรากระตือรือร้นที่จะไปกับเธอ ฟุมิโอะคงจะระแวงเราอย่างไม่ต้องสงสัย รอไปก่อนดีกว่า ผมเชื่อว่าฟุมิโอะและคนของเขาจะหาทางติดต่อเราเอง” รอยยิ้มจางๆ ปรากฏขึ้นที่ริมฝีปากของเฉินผิงขณะที่เขาพูด แสดงให้เห็นว่าเขามั่นใจในแผนของตนเพียงใด

หลังจากผ่านไปครู่หนึ่ง ฟุมิโอะก็กลับมาที่คฤหาสน์ของเขา จ้องมองไปที่ศพด้วยความเคร่งขรึมที่ฉายบนใบหน้า