ตอนที่ 2014 การโจมตีเพียงสองครั้ง

ขณะที่เฉินผิงเหวี่ยงกระบี่พิฆาตมังกรออกไป ลำแสงสีเขียวก็พุ่งผ่านอากาศและตัดผ่าทุกสิ่งที่ขวางหน้า หลังจากการระเบิดหลายครั้ง เหล่าซามูไรที่เหลือก็ล้มตายลงกับพื้นในบัดดล

ด้วยการโจมตีเพียงสองครั้ง เฉินผิงได้สังหารเหล่าซามูไรหลายร้อยคนอย่างโหดเหี้ยม

ไม่ต้องบอกก็รู้ว่านี่เป็นการนองเลือดอย่างแน่นอน!

สิ่งที่น่ากลัวยิ่งไปกว่านั้นคือซามูไรเหล่านี้ล้วนเป็นนักสู้ชั้นยอดของตระกูลวาตานาเบะ แต่เฉินผิงก็ยังปราบพวกเขาได้โดยไม่เสียเหงื่อแม้แต่หยดเดียว

ตระกูลวาตานาเบะสูญเสียนักรบที่เก่งกาจที่สุดไปหลายร้อยคน กลิ่นคาวเลือดของพวกเขายังคงคละคลุ้งไปทั่วอาณาบริเวณ

มาซาโตะเองก็ไม่สามารถหยุดตัวเองไม่ให้สั่นเหมือนกับใบไม้ได้

ทางด้านของอาสึกะและลูกชายของเขาก็ยืนตัวแข็งทื่อราวกับหินจนแทบจะฉี่รดใส่กางเกง

แม้แต่ชิสิมะยังสะดุ้งเมื่อเห็นเลือดที่ไหลนอง เขากำดาบคาตานะเก่าๆ ของเขาไว้แน่นขณะที่เขามองตรวจสอบคู่ต่อสู้ที่น่าเกรงขามที่อยู่ตรงหน้าเขา

ฟุมิโอะคุกเข่าลงต่อหน้าเฉินผิงด้วยความเกรงขามและชื่นชมอย่างมาก “คุ-คุณเฉิน... ไม่สิ... นายท่าน ได้โปรดฆ่าพวกมันทุกคนที่นี่และช่วยลูกสาวของผมและตัวผมด้วยเถอะครับ..."

โอ้ ฉันไม่สนใจว่าใครจะพูดยังไง ฉันไม่สงสัยเลยว่าเฉินผิงเป็นดั่งเทพมาจุติ! เขาเป็นดั่งนายท่านของเรา!

เมื่อเห็นการกระทำของฟุมิโอะ มาซาโตะและคนอื่นๆ ก็เดือดดาลด้วยความโกรธ

“ฆ่าไอ้สารเลวนั่นซะ ชิสิมะ จงสับไอ้เจ้าฟุมิโอะคนทรยศนั้นออกเป็นชิ้นๆ ซะ...” มาซาโตะ สั่งในขณะที่คลื่นแห่งความโกรธถาโถมเข้าใส่เขา

เมื่อได้ยินเช่นนั้น ชิสิมะก็ค่อยๆ ดึงดาบคาตานะของเขาออกจากฝักอย่างช้าๆ และโยนฝักดาบออกไป ใบหน้าของเขาเคร่งขรึมและตึงเครียด

เขารู้ว่าเขาไม่สามารถลดการป้องกันลงได้ โดยเฉพาะอย่างยิ่งเมื่อเขาเพิ่งเห็นเฉินผิงเข่นฆ่าเพื่อนซามูไรของเขาหลายร้อยคน

แม้ว่าดาบคาตานะของชิสิมะจะเก่าและดูธรรมดา แต่ทุกคนๆ ก็ยังสามารถรับรู้ได้ถึงลมเย็นที่พุ่งออกมาอย่างรุนแรงเมื่อดาบถูกดึงออกจากฝัก

เขาจะได้รับตำแหน่งปรมาจารย์ดาบได้อย่างไรหากเขาไม่มีดาบที่น่าเกรงขามเช่นนี้?