ตอนที่ 2157 เราหายกันแล้ว

เกิดเสียงดังสนั่น ห้องนั้นถูกบดขยี้เป็นเศษเล็กเศษน้อย เศษซากที่ลอยอยู่ในอากาศถูกรัศมีของเฉินผิงพัดออกไปไกล

ในขณะนั้น เฉินผิงและเสี้ยววิญญาณออกมาสู่ลานโล่งๆ ขนาดกว้างขวาง

การระเบิดครั้งใหญ่ดึงดูดความสนใจของสาวกสำนักฉุนหยางจำนวนมาก

ในตอนนั้นเยว่ปู้ฉินก็เกือบจะฟื้นตัวอย่างสมบูรณ์ เขาจ้องมองเฉินผิงและร่างวิญญาณที่เผชิญหน้ากันกลางอากาศ ใบหน้าของเขาดูเคร่งขรึม

“ประมุขเยว่ เจ้าเสี้ยววิญญาณนี่ซ่อนตัวอยู่ในร่างกายของคุณ มันเป็นต้นเหตุของความทรมานที่คุณต้องประสบอยู่หลายปี” เฉินผิงกล่าวพลางชี้กระบี่ไปที่ร่างนั้น

ความโกรธแค้นลุกโชนในดวงตาของเยว่ปู้ฉินขณะที่เขาจ้องมองไปที่ร่างวิญญาณ

เขาเหวี่ยงแขนออกไป ทำให้ดวงแสงลอยขึ้นมาจากสำนักฉุนหยาง แสงเหล่านี้ลอยขึ้นกลางอากาศและก่อตัวเป็นตาข่ายไร้รูปร่างที่ล้อมรอบร่างวิญญาณเอาไว้

ในที่สุดร่างวิญญาณก็เผยแววตื่นตระหนกเมื่อเยว่ปู้ฉินทำเช่นนั้น สีหน้าเคร่งเครียดปรากฏบนใบหน้าของมัน

“กรงสุริยัน!” เยว่ปู้ฉินตะโกน

ตาข่ายไร้รูปร่างนั้นลุกท่วมด้วยเปลวเพลิงที่แผดเผาในทันใด ก่อนที่มันจะเริ่มหดตัวลงไปหาร่างนั้น ขวางทางที่มันอาจจะใช้หนีไปได้

“กล้าดียังไงมาทำร้ายฉัน เยว่ปู้ฉิน? ฉันจะเอาคืนแกเป็นร้อยเท่า! อย่าลืมว่านี่เป็นแค่เสี้ยววิญญาณของฉัน ถึงแกจะทำลายมันได้ฉันก็ไม่เจ็บไม่คันสักเท่าไหร่ ยังไงก็ตาม ฉันจะทำให้สำนักฉุนหยางฉิบหายวายวอดจนไม่อาจฟื้นคืนได้อีก...” ร่างที่เผชิญหน้ากับตาข่ายเพลิงขู่ ซึ่งยังคงลดขนาดลงมาเรื่อยๆ

ในทางกลับกัน เยว่ปู้ฉินเพียงแค่พ่นลมหายใจอย่างเย็นชา เปลวเพลิงยิ่งโหมกระหน่ำรุนแรงขึ้นไปอีก

“อ๊าก!” ในที่สุดร่างนั้นก็ร้องออกมาด้วยความเจ็บปวด

“อย่าฆ่ามัน ประมุขเยว่!”

เมื่อเฉินผิงเห็นเช่นนั้น เขาก็รีบวิ่งไปขวางตรงหน้าเยว่ปู้ฉินทันที

อย่างไรก็ตาม มันสายเกินไป ร่างนั้นกลายเป็นเถ้าถ่านไปแล้ว ไม่ทิ้งร่องรอยใดๆ เอาไว้เลย