ตอนที่ 2259 โครงกระดูกผลึก

หลังจากเฉินผิงกับหูหม่าซือลงน้ำไปแล้ว พวกเขาก็แหวกว่ายลงไปไม่หยุดหย่อน ขณะที่พวกเขาดำดิ่งลงไปในท้องทะเล สิ่งรอบตัวพวกเขาก็เริ่มหม่นแสงลงและไม่ช้าก็เปลี่ยนเป็นมืดมิด

“เฉินผิง ที่นี่มืดชะมัดเลย ไม่เห็นเจ้าสิ่งที่เปล่งแสงอย่างที่คุณว่ามาเลย?”

เมื่อตรวจดูสิ่งรอบข้างตนเองแล้ว หูหม่าซือก็รู้สึกตื่นกลัวจนต้องกำชายเสื้อของเฉินผิงเอาไว้แน่น

ในขณะเดียวกัน เมื่อร่างของพวกเขาดิ่งลงไป เฉินผิงก็ปลดปล่อยพลังของตนเองเพื่อสร้างเกราะกำลังรอบตัวพวกเขา

“อย่าบอกผมนะว่าคุณไม่เห็นแหล่งที่มาของแสงสว่างน่ะ?” เฉินผิงถามหูหม่าซือด้วยความประหลาดใจ

“ผมไม่เห็นจริงๆ นะ ทั่วทั้งสถานที่แห่งนี้มืดสนิท ถ้ามีแสงสว่างผมก็คงสังเกตเห็นมันตั้งแต่แรกแล้ว อย่าทำให้ผมตกอกตกใจสิ!”

หูหม่าซือกวาดสายตามองไปรอบๆ แล้วทำหน้าตาบึ้งตึง

เฉินผิงขมวดคิ้วอยู่เงียบๆ พลางมุ่งหน้าไปยังแหล่งที่มาของแสงสว่าง ฉันไม่เข้าใจอาเสียลย ทำไมหูหม่าซือถึงมองไม่เห็นเล่า ? ทำไมฉันถึงเป็นเพียงคนเดียวที่สามารถมองเห็นแสงสว่างได้กันนะ ?

พวกเขาดิ่งลึกลงไปในทะเลและในไม่ช้าก็มาถึงหุบเขาลึก เมื่อเห็นหุบเขาที่ทั้งมืดมนและน่าอึดอัด หูหม่าซือก็เริ่มเสียใจที่ตัดสินใจติดตามเฉินผิงไปที่นั่น

น่าเสียดายที่มาถึงขั้นนั้นแล้ว เขาก็ได้แต่กำชายเสื้อของเฉินผิงอย่างสิ้นหวังแล้วดำน้ำต่อไป

หลังจากไม่ทราบว่าเวลาผ่านไปนานแค่ไหนแล้ว สภาพแวดล้อมที่ตอนแรกมืดมิดก็พลันสว่างไสวขึ้นมาทันที

“นั่นอะไรน่ะ?” หูหม่าซือตะโกนเพราะตอนนี้เขาเองก็มองเห็นแสงสว่างเช่นกัน

เฉินผิงมองไปทางแหล่งที่มาของแสงสว่างและสังเกตเห็นโครงกระดูกขาวโพลนที่กำลังส่องแสงเรืองรอง

เฉินผิงรู้สึกสับสนกับโครงกระดูกที่ปรากฎขึ้นในก้นมหาสมุทร ยิ่งไปกว่านั้นทำไมโครงกระดูกถึงเปล่งแสงได้เล่า ?