ตอนที่ 2267 หมาป่าอัคคี

“เอาล่ะครับ ผมเข้าใจแล้ว” เฉินผิงเริ่มเดินมาตรงเชิงเขา

เงาร่างสีดำกระโจนตัวจากพุ่มไม้เข้ามาหาเฉินผิงโดยไร้ซึ่งสัญญาณเตือนล่วงหน้า

ขณะที่เขากำลังจะออกกระบวนท่า โหวเจิ้นก็ขว้างมีดสั้นไปทางเงาร่างสีดำไปปักต้นไม้ที่อยู่ใกล้ๆ

จากนั้นเฉินผิงก็เห็นว่าเงาร่างสีดำคือตัวตุ่นขนาดเท่าหมาป่า

“คุณเฉินครับ ผมล่ะเกลียดเจ้าตัวตุ่นพวกนี้ที่สุดเลย ทั่วทั้งเทือกเขาสัตว์อสูรมีสัตว์พวกนี้ไต่อยู่เต็มไปหมดเลย แม้ว่าพวกมันจะไม่แข็งแกร่งอะไรนัก แต่พวกมันก็ชอบซุ่มโจมตีใส่คน นอกเหนือไปจากนั้น แก่นอสูรของตัวตุ่นพวกนี้ก็แทบจะไร้ค่า ดังนั้นจึงมีน้อยคนนักที่จะต้องการพวกมัน ผมหวังว่าพวกเราคงไม่ต้องเจอพวกมันอีกกลุ่มเพราะพวกมันน่าขยะแขยงชะมัดเลย” แววรังเกียจและสะอิดสะเอียนของโหวเจิ้นที่มีต่อตัวตุ่นพวกนั้นช่างเด่นชัด

เฉินผิงยิ้มให้ดูเหมือนไม่ว่าสัตว์จำพวกหนูจะอยู่ที่ไหนก็เป็นที่เกลียดชังอยู่เสมอ

ทั้งสามคนยังคงเดินทางต่อไป ทันใดนั้นพวกเขาก็ได้ยินเสียงการต่อสู้จากละแวกข้างเคียง พวกเขาจึงรีบมุ่งหน้าไปยังแหล่งที่มาของเสียง

ชั่วครู่ให้หลัง พวกเขาก็เจอคนไม่กี่คนกำลังจู่โจมใส่หมาป่าอัคคี หมาป่าที่โอบล้อมด้วยเปลวเพลิงสีแดงฉานเอาแต่พ่นลูกไฟออกมา

หมาป่าอัคคีโจมตีใส่ผู้รุกรานได้ค่อนข้างย่ำแย่ แต่พวกเขาก็ยังสามารถสังหารเจ้าสัตว์ร้ายตัวนั้นและสกัดเอาแก่นอสูรของมันออกมาได้

เมื่อเฉินผิงมองผู้ที่กำลังสกัดแก่นอสูรให้ดีๆ เขาก็ถึงกับผงะอึ้งเพราะจำได้ว่าคนผู้นั้นคือจินหยวน

หลังจากจินหยวนเก็บแก่นอสูรลงไปแล้ว เขาก็หน้าเปลี่ยนสี “แกเป็นใครน่ะ? ทำไมถึงได้หลบซ่อนตัวอยู่ตรงนั้น? ออกมาเดี๋ยวนี้นะ!”

เห็นได้ชัดว่าเขาสังเกตเห็นทั้งสามคนแล้ว

เมื่อเห็นเช่นนั้น ทั้งสามคนก็เผยตัวออกมา

เมื่อจินหยวนเห็นว่าเงาร่างที่หลบซ่อนอยู่ในเงามืดคือเฉินผิงและคนอื่นๆ สีหน้าของเขาก็ผ่อนคลายลง