ตอนที่ 2330 เลิกโอ้อวด

เฉินผิงเย้ยหยันคำกล่าวอ้างของเขาและโต้เถียงว่า “เลิกยกหางตัวเองสักที คุณเป็นแค่กองกระดูกที่มีคนเอาศพคุณไปทิ้งในมหาสมุทรเท่านั้น”

ชายชราพึมพำออกมาอย่างโมโห “จะ-เจ้าเด็กอวดดี! นายนี่ช่างไม่มองการณ์ไกลเอาซะเลย ฉันคงไม่รบกวนนายหรอกถ้าไม่ใช่เพราะสายเลือดมังกรของนาย”

“ถ้าคุณรู้จักสายเลือดมังกรของผม คุณรู้มั้ยว่าผมเป็นใคร? ใครคือพ่อของผมกันแน่?” เฉินผิงถาม

เขาหวังจะได้ข่าวเกี่ยวกับพ่อของเขาจากชายชราผู้ลึกลับ

เหล่าจื้อตอบไปด้วยความตกใจว่า “ดีนะที่ฉันจะได้เห็นสายเลือดมังกรของคุณ ทำไมฉันถึงรู้เรื่องพ่อของคุณนะเหรอ? ถ้าฉันฟื้นขึ้นมาได้ ฉันอาจจะใช้พลังของฉันเพื่อระบุตัวตนของพ่อคุณก็ได้”

เฉินผิงด้อยค่าชายชราทันทีว่าเป็นคนไม่รู้เรื่องราว และเขาก็มุ่งความสนใจไปที่การวิ่งให้เร็วขึ้นแทน

ชายแปลกหน้าสองคนขวางเส้นทางของเขาหลังจากที่เขาเพิ่งผ่านเชิงเขามาได้ เฉินผิงคาดเดาจากเครื่องแต่งกายของพวกเขาแล้วก็พบว่า พวกเขาน่าจะเป็นสมาชิกของสำนักหนึ่งจากอาณาจักรลับแล

นอกเหนือจากความไม่พอใจต่อกันของสำนักเฟยซิงและสำนักเฟิงเหลยแล้ว เขาไม่มีปฏิสัมพันธ์หรือรู้จักกับสำนักอื่นเลย ดังนั้น เมื่อเฉินผิงพบสมาชิกทั้งสองสำนัก เขาจึงคิดว่าเขาสามารถเดินผ่านคนพวกนี้ไปและเดินทางต่อได้

แต่ชายทั้งสองกลับยื่นมือออกมาขวางเฉินผิงไว้

ผู้ชายที่เตี้ยคนนี้มีนามว่าอ้ายเก๋อร์หนานจื่อ เขาจ้องมองที่เฉินผิงอย่างตื่นเต้นและพึมพำว่า “วันนี้เทพีแห่งความโชคดีกำลังยิ้มให้เราแล้ว”

เฉินผิง สังเกตเห็นการสายตาที่ชั่วร้ายของอ้ายเก๋อร์หนานจื่อ เขาขมวดคิ้วถามว่า “คุณเป็นใคร? ผมไม่คิดว่าระหว่างเราจะมีเรื่องบาดหมางอะไรกันนะ”

“นั่นไม่สำคัญหรอก จริงอยู่ที่เราไม่ใช่ศัตรูกัน แต่สำนักเฟยซิงได้เสนอทรัพยากรเป็นเวลาสามปีให้กับค่าหัวของคุณ ดังนั้นอย่าแม้แต่จะคิดที่จะหลบหนี! ตอนนี้ หากคุณยอมแพ้ซะดีๆ เราสามารถจบชีวิตของคุณได้อย่างไม่เจ็บปวด แต่ถ้าคุณยังคงดื้อรั้นก็อย่าถือสาเราที่ต้องใช้กำลังเลย”

อ้ายเก๋อร์หนานจื่อค่อยๆ ดึงดาบยาวออกจากฝักและจ้องมองที่เฉินผิงอย่างโลภโมโทสันราวกับว่าอีกฝ่ายนั้นเป็นสมบัติล้ำค่า

เฉินผิงตกตะลึงและถอยห่างโดยสัญชาตญาณ เขาไม่คาดคิดมาก่อนว่าเหลิ่งอู๋เต้าจะเสนอรางวัลอันล้ำค่าเพื่อล่าชีวิตของเขา