ตอนที่ 2356 กะโหลกโปร่งแสง

แม้ว่ามหาพยากรณ์จะยังคงอยู่กับสำนักพยากรณ์ แต่พวกเขาก็ไม่มีทางเทียบได้กับเหลิ่งอู๋เต้าและคนของเขา ช่องว่างของความแข็งแกร่งระหว่างพวกเขานั้นมีมากเกินไป

ทันทีที่เฉินผิงพูดจบ เขาก็หากิ่งไม้มาก่อนจะหักมันและเริ่มวาดสัญลักษณ์ต่างๆ บนพื้น

เมื่อสัญลักษณ์เริ่มเรืองแสง เห็นได้ชัดว่าเฉินผิงกำลังสร้างวงแหวนอาคม

มหาพยากรณ์รู้สึกตกตะลึง เมื่อเขาได้เห็นว่าเฉินผิงสามารถทำมันได้อย่างง่ายดายเพียงใด เขาไม่คิดว่าเฉินผิงจะเชี่ยวชาญในการร่ายวงแหวนอาคมได้ถึงขนาดนี้

เมื่อตั้งวงแหวนอาคมแล้ว เฉินผิงก็ออกเดินทางไปพร้อมกับคนอื่นๆ อย่างรวดเร็ว

ไม่นาน เหลิ่งอู๋เต้าและคนของเขาก็มาถึงและเห็นร่องรอยของกลุ่มที่พักอยู่ที่นั่น

“พวกเขาไม่มีทางหนีรอดอีกแล้ว” เหลิ่งอู๋เต้ายิ้มเย้ย จากนั้นเขาก็นำคนของเขาไล่ตามต่อไปอย่างกระชั้นชิด

ยังไม่ทันที่พวกเขาจะได้เคลื่อนไหว พื้นดินก็สั่นสะเทือนทันที ขณะที่ต้นไม้ที่อยู่รอบๆ พวกเขาก็มีชีวิตขึ้นมา พวกมันเริ่มหมุนรอบกลุ่มของเหลิ่งอู๋เต้า ป้องกันไม่ให้พวกเขาเดินทางต่อ

“หึ วงแหวนอาคมที่กระจอกแบบนี้หยุดพวกเราไม่ได้หรอก นี่มันก็แค่ของเด็กเล่นเท่านั้น”

เหลิ่งอู๋เต้าปล่อยคลื่นพลังลมปราณออกมาจากมือของเขา ทำลายทุกสิ่งที่ขวางหน้าเขาจนราบเป็นหน้ากลอง

วงแหวนอาคมถูกกำจัดอย่างรวดเร็ว ก้อนหินและต้นไม้ที่ขวางทางกลายเป็นฝุ่นผง

อย่างไรก็ตาม เฉินผิงไม่ได้คาดหวังอยู่แล้วว่าวงแหวนอาคมของเขาจะสามารถกักตัวเหลิ่งอู๋เต้าและคนของเขาได้ เขาหวังเพียงซื้อเวลาสำหรับการหลบหนีเท่านั้น

หลังจากเดินทางตลอดทั้งคืน เฉินผิงพาเยว่ปู้ฉินและคนอื่นๆ มาถึงสถานที่ที่ทำเครื่องหมายไว้บนแผนที่สมบัติ

ภาพที่ปรากฏคือหุบเหวลึกสุดลูกหูลูกตา เฉินผิงอดไม่ได้ที่จะขมวดคิ้ว เพราะเขาสัมผัสได้ถึงรัศมีที่แฝงไปด้วยอันตรายที่ปล่อยออกมาจากภายในอย่างชัดเจน

หุบเหวมีความลึกทอดยาวหลายไมล์จนไม่อาจมองเห็นจุดสิ้นสุด ยิ่งไปกว่านั้น มันมีมืดมากเสียจนดูราวกับเป็นอุโมงค์ไปสู่นรก

กำแพงหินทั้งสองด้านของหุบเขานั้นเรียบอย่างไม่น่าเชื่อ มันดูเหมือนจะไม่ได้เกิดขึ้นเองตามธรรมชาติ ความจริงแล้วมันดูราวกับว่ามีใครบางคนใช้ดาบผ่ามันด้วยซ้ำ

"คุณเฉิน คนที่ว่านี้เป็นใครกันแน่? ทำไมฉันถึงรู้สึกขนลุกแบบนี้?” หลิวหรุ่ยถาม

"ผมก็ไม่รู้" เฉินผิงไม่รู้ว่าที่นี่เป็นสถานที่แบบไหน สิ่งเดียวที่เขารู้ก็คือสถานที่นี้ถูกทำเครื่องหมายไว้บนแผนที่