ตอนที่ 2409 พบกันอีกครั้ง

เฉินผิงยืนอยู่หน้าปากถ้ำ เขาไม่กล้าเปิดประตูเข้าไป เขาคิดถึงแม่ทุกวินาทีและทุกๆ วัน แต่พอถึงเวลาพบแม่จริงๆ เขาก็ไม่รู้จะเผชิญหน้ากับแม่ยังไงดี

เมื่อเขากำลังจะผลักประตูที่ปากถ้ำ มันก็เปิดออกจากข้างใน

ทันใดนั้นมีผู้หญิงในชุดขาวเดินออกมา

พวกเขาสบตากันชั่วครู่

แม้ว่าจะไม่เคยพบกันมาก่อน แต่ความรู้สึกผูกพันของคนในตระกูลเดียวกันซึ่งไหลเวียนในสายโลหิตก็จุดประกายภายในตัวพวกเขาทันทีทันใด

“เฉินผิง ลูกชายของฉัน?” หลงต้าเฉียวเอ่ยออกมาเบาๆ สายตาจับจ้องไปที่เฉินผิง

"แม่!" เฉินผิงร้องเสียงดัง

น้ำตาไหลอาบใบหน้าของเขา และเขาก็ทรุดตัวลงคุกเข่าต่อหน้าเธอ

ใบหน้าของหลงต้าเฉียวเปรอะเปื้อนด้วยน้ำตา เธอกอดลูกชายของเธอไว้แน่น ทั้งสองร้องไห้ออกมาอย่างสุดกลั้น

เมื่อได้เห็นภาพนั้น จี้หรูเสว่และคนอื่นๆ ก็หลั่งน้ำตาเช่นกัน

อันหลิงหรงรู้สึกสะเทือนใจไม่ต่างกัน เธอเข้าใจลึกซึ้งถึงความรักของแม่ที่มีต่อลูก

เธอเบนสายตาไปยังหานฟู่เซิงที่อยู่ข้างหน้าเธอ และเตะเขาอย่างแรง

“ดูสิว่าคุณทำอะไรลงไป!”

ในความคิดของเธอ เฉินผิงคงจะได้พบแม่ของเขาตั้งนานแล้ว ถ้าหานฟู่เซิงไม่กักตัวหลงต้าเฉียวไว้ในอาณาจักรลับของประตูอัสนี

หานฉิงเอ๋อร์จ้องมองพ่อของเธออย่างโกรธจัด ไม่คาดคิดว่าเขาจะเป็นคนแบบนี้

หานฟู่เซิงอยากจะแก้ตัว แต่เขาไม่อาจป้องกันตัวเองได้ในขณะนั้น

เมื่อเฉินผิงและหลงต้าเฉียวร้องไห้ได้สักพัก ทั้งคู่ก็รีบพาทุกคนเข้าไปในถ้ำ

ภายในถ้ำนั้นอบอุ่นพอๆ กับช่วงฤดูใบไม้ผลิ และมีการตกแต่งอย่างหรูหรา จึงดูเหมือนว่าชีวิตของหลงต้าเฉียวในนี้ค่อนข้างสุขสบาย