ตอนที่ 241 รากไม้

“แน่นอนว่าเช็กแล้ว คิดว่าฉันโง่หรือไง? แต่ว่าพวกเรามีผ้าแดงคลุมปิดไว้ แง้มเปิดช่องเล็กๆไว้แอบดู ทำแบบนี้แล้วโสมคงไม่มีทางหายไปไหน!”

หลิงเฟิงอธิบายขึ้นมาอย่างรีบร้อน

เมื่อได้ยินหลิงเฟิงพูดแบบนี้ เฉินผิงกับซูอวี่ฉียิ่งมั่นใจมากขึ้นไปอีกว่าเจ้าหมอนี่โดนคนอื่นหลอกเข้าแล้ว แม้แต่ซูเหวินจงก็อดไม่ได้ที่จะส่ายหัว และยิ้มด้วยใบหน้าที่ขมขื่นจนปัญญา

เจ้าหลิงเฟิงคนนี้เป็นคุณชาย แต่ไหนแต่ไรมาก็ไม่เคยผ่านประสบการณ์อันเลวร้ายในสังคมมาก่อน ดังนั้นไม่ว่าเรื่องอะไรก็ล้วนคิดไร้เดียงสาเกินไป ถึงอย่างไรก็เป็นลูกของท่านผู้นำเมืองหงเฉิง ใครจะกล้ามาหาเรื่อง?

อย่างรถออดี้ที่จอดอยู่ข้างนอกคันนั้น ไม่ว่าจะขับออกไปที่ไหนในหงเฉิง คนอื่นๆต่างพากันถอยหลบไปให้ไกล

“ผมเชื่อว่าคุณไม่ได้พูดโกหก เชื่ออย่างแน่นอน” เฉินผิงพูดด้วยใบหน้าเคร่งขรึมกับหลิงเฟิง

ตอนที่หลิงเฟิงมองไปยังเฉินผิงอย่างไม่เข้าใจความหมายของเฉินผิงที่สื่อมาชัดเจนสักเท่าไรอยู่นั้น เฉินผิงที่ใบหน้าเคร่งขรึมอยู่เมื่อสักครู่กลับหัวเราะและเอ่ยพูดขึ้นมาในทันที “แต่ว่าผมไม่เชื่อชาวภูเขาคนนั้น ไม่แน่ว่าเป็นเขาที่พูดโกหก!”

ดวงตาทั้งสองข้างของหลิงเฟิงเบิกกว้าง เขาเข้าใจแล้วว่าเฉินผิงคนนี้ยังคงไม่เชื่อ!

“วันนี้แหละฉันจะทำให้นายหน้าแตกให้ดู ฉันจะทำให้นายเห็นเองว่าข้างในนี้เป็นรากไม้หรือว่าโสมกันแน่!”

หลิงเฟิงร้อนรนขึ้นมาจึงหยิบกล่องขึ้นมาเปิดดู

ตอนที่ฝากล่องถูกเปิดออกแล้ว หลิงเฟิงก็ตะลึงงันไปทันที ข้างในกล่องเห็นเพียงแค่รากไม้แห้งๆสองสามต้นวางนอนอยู่ข้างใน ไม่เห็นจะมีโสมพันปีที่ว่าเลย!

“คริ ๆ ๆ”

ซูอวี่ฉีเห็นแบบนี้ หัวเราะจนน้ำตาแทบเล็ดออกมา

ซูเหวินจงเองก็อดกลั้นไว้ไม่ไหว ส่งเสียงหัวเราะออกมา

ใช้เงินหนึ่งล้านเพื่อซื้อรากไม้มาสองสามเส้น นี่มันเป็นการเสียค่าโง่ชัดๆ

“แม่ง กล้าหลอกฉันได้ไง ฉันจะต้องหาตัวมันให้เจอ ให้มันเข้าไปอยู่ในคุกชั่วชีวิต...”

หลิงเฟิงเมื่อได้ยินเสียงหัวเราะของคนเหล่านั้น โกรธจนปากล่องลงไปที่พื้นอย่างแรง ตะโกนด่าอย่างเกรี้ยวกราด

“คุณรู้ไหมว่าคนที่ขายโสมให้คุณชื่ออะไร? อยู่ที่ไหน? คุณจะไปหาเขาได้จากที่ไหน? ที่นั่นคืออวิ๋นเฉิงเลยนะ ไม่ใช่ที่หงเฉิง เส้นสายของพ่อคุณยังไปไม่ถึงที่นั่น!”