ตอนที่ 2437 อารมณ์และความปารถนาทางโลก

ขณะเดียวกัน ในอาณาจักรลับของสำนักใจทมิฬ ต้าเหนิงดูเคร่งขรึมขณะที่ยืนอยู่ตรงหน้าจารชนผ้าคลุมม่วงทั้งหกที่อยู่ต่อหน้าเขา

ภายในช่วงเวลาสั้นๆ เขาเสียจารชนผ้าคลุมม่วงไปสองคน และเฉินผิงได้รุกรานอาณาจักรลับถึงสองแห่ง

ถ้าเฉินผิงไม่ตีระฆังมังกรเป็นการเตือนเขาหลังจากที่เลื่อนระดับพลังได้ เขาอาจแทรกซึมเข้าไปในแปดมหาอาณาจักรลับโดยไม่ได้ตั้งใจ

“พวกแกห้ามออกไปจากที่นี่จนกว่าพิธีฟื้นฟูพลังวิญญาณจะเริ่ม ฉันไม่อยากให้เฉินผิงฆ่าพวกแก เมื่อพลังวิญญาณกลับคืนมา เขาจะไม่มีประโยชน์กับฉันอีกต่อไป” ต้าเหนิงพูดกับจารชนผ้าคลุมม่วงทั้งหกอย่างเคร่งขรึม

จารชนทั้งหกสบตากันอย่างกังวล และหนึ่งในนั้นก้าวไปข้างหน้าเพื่อพูดกับต้าเหนิง “ท่านต้าเหนิง ตระกูลของพวกเรายังอยู่ในอาณาจักรลับ ถ้าเราอยู่ที่นี่ แล้วเฉินผิงจะทำอะไรกับพวกเขา?”

“ใช่ครับ ทรัพย์สมบัติของพวกเราล้วนแต่อยู่ในอาณาจักรลับ จะเกิดอะไรขึ้นกับของพวกนั้นถ้าเรายังอยู่ที่นี่?”

“งั้นช่วยพาตระกูลกับศิษย์ของเรามาที่นี่ได้ไหม? อีกอย่าง ในเมื่อพลังวิญญาณจะฟื้นตัวในไม่ช้า หากอาณาจักรแห่งความลับพังทลาย เราก็สามารถอยู่ในโลกมนุษย์ได้”

จารชนผ้าคลุมม่วงต่างขบคิดกับทางเลือกของตน ยากที่จะละทิ้งทรัพย์สมบัติและตระกูลของตนไว้ในอาณาจักรลับแห่งอื่น ไม่มีใครอยากอยู่ในอาณาจักรลับของสำนักใจทมิฬ เพราะพวกเขาต่างไม่อาจละเลยต่อความรับผิดชอบและคนที่ตนรักได้

สีหน้าของต้าเหนิงเย็นชายิ่งขึ้นเมื่อเขามองไปที่จารชนผ้าคลุมม่วง เขารู้สึกโกรธขึ้นมาพร้อมกับ ตำหนิพวกเขาอย่างรุนแรง “ในฐานะที่เป็นผู้บำเพ็ญเพียร พวกแกควรจะละทิ้งของนอกกายและความปรารถนาทางโลกให้หมด ความสัมพันธ์ในครอบครัวมีแต่จะขัดขวางความก้าวหน้าในการฝึกวิชา ถ้าพลังวิญญาณได้รับการฟื้นฟูและเราสามารถขึ้นปกครองเหนือโลกมนุษย์ได้เมื่อไหร่ ฉันจะพาพวกแกไปสู่อาณาจักรนิรันดร์ ที่ซึ่งแกสามารถฝึกฝนในระดับที่สูงขึ้นไปอีก ในดินแดนนั้นแกจะมีชีวิตอยู่ได้เป็นพันๆ ปี แล้วจะมีครอบครัวไว้เพื่ออะไรอีก?”

จารชนผ้าคลุมม่วงเงียบลง ริมฝีปากของพวกเขาเม้มแน่นด้วยความจำนน เพราะพวกเขาเข้าใจดีว่าไม่มีสิทธิเอ่ยข้อกังขาเมื่ออยู่ต่อหน้าต้าเหนิง

ทันใดนั้น ลูกแก้วผลึกที่ลอยอยู่ข้างหน้าต้าเหนิงก็เปล่งแสงเรืองรองออกมา ภายในชั่วพริบตา มันก็ฉายภาพอันกระจ่างชัดที่เผยให้เห็นพิกัดของเฉินผิงในตอนนี้ ซึ่งอยู่ภายในอาณาจักรลับของสำนักเวิ่นเต้า

“ไอ้สารเลวนั่นกล้าดียังไงถึงมาที่อาณาจักรลับนี้?” ต้าเหนิงผงะเมื่อเขาเห็นภาพนั้น