ตอนที่ 2491 ผู้อาวุโสใหญ่

เฉินผิงเอื้อมมือไปผลักประตูสำริด มันช่างมีน้ำหนักเบาอย่างน่าประหลาดและไม่มีวงแหวนอาคมอยู่บนนั้นด้วย ดังนั้นจึงเปิดได้สบายๆ

เมื่อประตูเปิดดังเอี๊ยด คุกขนาดใหญ่โตมโหฬารก็ปรากฎขึ้นตรงหน้าพวกเขา

ปีกทางทั้งสองข้างเป็นห้องขังขนาดเล็กที่มีผู้คนอยู่ ที่สำคัญไปกว่านั้นห้องขังยังมีวงแหวนอาคมวูบไหวรอบตัวพวกเขา

ผู้ที่อยู่ในห้องขังถูกล่ามโซ่เหล็กเส้นหนาจนดูซูบเซียวอย่างไม่น่าเชื่อพร้อมผมเผ้าที่ตกอยู่ในสภาพยุ่งเป็นกระเซิง เห็นได้ชัดว่าพวกเขาโดนขังมานานแล้ว

เมื่อได้ยินเสียงประตูสำริดถูกผลักเปิด นักโทษทั้งหลายก็ก็กวาดตามองเพื่อเผยให้เห็นสายตาที่เปล่งประกายไปด้วยความชั่วร้าย ไม่ว่าใครก็บอกได้ว่าพวกนี้ไม่ใช่คนธรรมดาๆ เลย

ยิ่งไปกว่านั้น ยังเป็นคุกใต้ดินของสำนักใจทมิฬอีกต่างหาก แน่นอนว่าย่อมไม่มีคนธรรมดาสามัญเป็นแน่

เฉินผิงไม่สามารถจินตนาการสิ่งที่เกิดขึ้นระหว่างนักโทษพวกนั้นกับสำนักใจทมิฬที่เป็นสาเหตุทำให้นักโทษถูกขังเอาไว้ที่นั่น

ทีแรกเฉินผิงคิดจะปล่อยพวกเขาไป อย่างไรเสียก็เป็นความเชื่อที่ว่าศัตรูของศัตรูก็คือมิตร แต่ขณะที่เฉินผิงเห็นแววตาของพวกมันก็เกิดความลังเล เขาเกรงว่าการปล่อยนักโทษพวกนั้นไปอาจจะนำพาปัญหามาสู่ตัวเขาได้

เพราะฉะนั้นเฉินผิงจึงรีบเดินผ่านชั้นแรกแล้วมุ่งหน้าไปที่ชั้นสอง ปล่อยให้คนพวกนี้โดนขังอยู่ที่นี่เถอะ

เฉินผิงไม่ใช่พระผู้ไถ่ชีวิตและไม่สามารถช่วยทุกคนได้ สิ่งที่เขาต้องทำอย่างเร่งด่วนในตอนนั้นคือพาสมาชิกในตระกูลของอวี๋เชียนและคนอื่นๆ ออกมาให้เร็วที่สุดเท่าที่จะเป็นไปได้

ต่อมาพวกเขาก็มาถึงชั้นสอง มันช่างแตกต่างกันเมื่อเทียบกับชั้นแรก เพราะมันเป็นห้องขังขนาดใหญ่ที่มีนักโทษสี่คนโดยที่พวกมันแต่ละคนถูกล่ามโซ่หนาหนักเอาไว้ตรงมุมหนึ่ง

พวกเขาเองก็ตกอยู่ในสภาพยุ่งเป็นกระเซิงทำให้เฉินผิงและคนอื่นๆ ยากที่จะได้พบหน้า สิ่งที่น่าสังเกตคือต่อให้มีโซ่ที่ทะลุผ่านร่างไป เหล่านักโทษก็ยังคงมีชีวิตอยู่ เห็นได้ชัดว่าพวกเขาก็เป็นผู้แกร่งกล้าเช่นเดียวกัน

เฉินผิงเพียงแค่กวาดตามองพวกเขาแล้วมุ่งหน้าไปชั้นที่สาม ตอนที่เขากำลังจะมาถึงตรงทางเข้าก็มีเสียงแหบแห้งดังขึ้น

“ทำไมวิญญาณกระบี่จากทะเลสาบชำระดาบถึงได้มาอยู่ที่นี่? มาที่นี่เพื่อช่วยพวกเราใช่ไหม?”