ตอนที่ 2536 แกมาช้าไปเสียแล้ว

หลังจากพูดจบเฉินผิงก็เดินเข้ามาในแคมป์ จางเปียวก็ตวาดใส่ว่า “ฟังฉันให้ดีๆ นี่คืออาณาเขตของฝูงหมาป่าอสูร แกอย่าคิดว่าจะหนีไปได้เลย พอแกออกจากแคมป์ พวกหมาป่าอสูรย่อมต้องตามไล่ล่ากินแกทั้งเป็นอย่างแน่นอน คราวนี้แกโชคดีที่ไม่ได้เจอกับพวกมันเข้า”

เฉินผิงไม่สนใจจางเปียว เมื่อเขากลับมาที่แคมป์ก็เอาแต่นึกถึงเรื่องของหลางเฟิง เขาสงสัยว่าหลางเฟิงจะตามหาเขาไปทำไมกัน

เป็นเพราะรัศมีพลังแห่งเทพอสูรที่ฉันมีงั้นเหรอ?

จางเปียวมองเฉินผิงที่ไม่สนใจเขาเลยสักนิด แววสังหารก็ผุดขึ้นในดวงตาของเขา พวกชาวบ้านอย่างเฉินผิงไม่เคยไร้มารยาทกับคนอย่างจางเปียว

เมื่อค่ำคืนผ่านพ้นไป อู๋เฟยอวี่ก็เหลือบไปเห็นผงสีขาวที่เขาโรยเอาไว้ก่อนจะหันไปหาทุกคน “เมื่อคืนใครเป็นคนเฝ้ายาม?”

ผู้ที่ถูกเลือกให้เฝ้ายามต่างก้าวออกมาข้างหน้า และหนึ่งในนั้นก็คือเฉินผิง

“เมื่อคืนมีสัตว์อสูรเข้ามางั้นเหรอ?” อู๋เฟยอวี่ถาม

คนอื่นๆ พากันส่ายหน้า แต่เฉินผิงกลับผงกศีรษะ “ที่จริงแล้ว เมื่อคืนมีสัตว์อสูรเข้ามาในแคมป์”

“เป็นสัตว์อสูรแบบไหนกัน?”

มีแววกังวลใจปรากฎบนใบหน้าของอู๋เฟยอวี่อย่างเห็นได้ชัด

“เป็นหมาป่าอสูรตนหนึ่งน่ะ มันเข้ามาใกล้แคมป์แต่ก็ตกใจหนีไป” เฉินผิงตอบตามความจริง

เมื่อได้ยินว่าเป็นหมาป่าอสูร อู๋เฟยอวี่ก็มีสีหน้าผ่อนคลายลงมาก เห็นได้ชัดว่าเขาโล่งใจกับคำตอบนั้น แต่ท่าทีตอบสนองของเขากลับสร้างความสับสนให้แก่เฉินผิง พวกเราอยู่ในอาณาเขตของ หมาป่าอสูร ไม่ใช่เหรอ ? แถวนี้ยังมีสัตว์อสูรชนิดอื่นอยู่อีกงั้นเหรอ ?

“เอาล่ะ เก็บข้าวของของตัวเองแล้วพวกเราก็ไปกันเถอะ”

อู๋เฟยอวี่มุ่งหน้าเดินต่อไป

“ไปกันเถอะ!”

จางเปียวโบกมือเป็นเชิงส่งสัญญาณให้คนอื่นๆ เคลื่อนตัว จากนั้นเขาก็เดินนำผู้คนให้เดินลึกเข้าไปในอาณาเขต