ตอนที่ 2581 ลูกประคำปีศาจ

เมื่อกินยาเข้าไป เหล่าโปสัมผัสได้ถึงความเย็นสดชื่นที่ไหลผ่านไปทั่วร่างกายก่อนจะมาบรรจบที่ดวงตาของเธอ

ดวงตาที่มืดสนิทของเธอก่อนหน้านี้ค่อยๆ เริ่มมองเห็นเป็นภาพที่ชัดขึ้น

เหล่าโปมองสำรวจรอบๆ ตัวเธอด้วยความรู้สึกตื่นเต้น

ร่างกายของเธอสั่นเทาก่อนที่เธอจะตะโกนว่า “ฉะ-ฉันมองเห็นแล้ว! ฉันมองเห็นทุกอย่างแล้ว...”

เมื่อได้ยินเสียงตะโกนของเหล่าโป หยุ่นเอ๋อร์ก็รีบวิ่งเข้ามาในบ้านและพบว่าเหล่าโปสามารถมองเห็นได้แล้ว ขณะนี้ความตื่นเต้นของหญิงสาวไม่สามารถปกปิดได้อีกต่อไป

เธอวิ่งตรงเข้าไปกอดเหล่าโปไว้แน่น เธอเอ่ยถามออกมาด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความหวังว่า “ยาย ตอนนี้ยายมองเห็นแล้วเหรอคะ?”

“หยุ่นเอ๋อร์ ยายเห็นหนูแล้ว หนูเป็นผู้หญิงที่น่ารักมากเลย!” เหล่าโปพูดพร้อมเอามือของเธอกุมใบหน้าของหยุ่นเอ๋อร์ ในขณะที่น้ำตาแห่งความสุขไหลอาบแก้ม

ทั้งคู่กอดกันและหลั่งน้ำตาแห่งความสุข

เมื่อเห็นเช่นนั้น จู้จือก็รู้สึกตื้นตัน

หลังจากผ่านไปครู่หนึ่ง หยุ่นเอ๋อร์และเหล่าโปจะสงบลงในที่สุด

“ขอบคุณมากเฉินผิง ฉันไม่รู้ด้วยซ้ำว่าจะตอบแทนคุณยังไงดี” หยุ่นเอ๋อร์กล่าวขอบคุณออกมาจากใจพร้อมกับคุกเข่า

“เด็กโง่ คุณช่วยชีวิตผมไว้ ไม่เป็นไรหรอก” เฉินผิงห้ามไม่ให้เธอคุกเข่าและส่งยาที่เหลือให้ “เก็บยาพวกนี้ไว้ให้ดีนะ คอยมอบให้เหล่าโปทุกวัน เมื่อเธอทานยาพวกนี้จนหมด เธอก็จะฟื้นตัวหายเป็นปกติอย่างสมบูรณ์!”

หยุ่นเอ๋อร์พยักหน้าและเก็บยาอย่างระมัดระวัง

“หยุ่นเอ๋อร์ จู้จือ ช่วยออกไปข้างนอกสักเดี๋ยวนะ ฉันมีเรื่องต้องคุยกับเฉินผิงเป็นการส่วนตัว” เหล่าโปกล่าว

เมื่อได้ยินเช่นนั้น หยุ่นเอ๋อร์จึงรีบลากจู้จือออกไปจากห้อง

เมื่อหยุ่นเอ๋อร์และจู้จือจากไป เหล่าโปก็เริ่มค้นหาในตู้ของเธอ และพบกับกล่องไม้ใบหนึ่งซุกซ่อนอยู่ที่มุมของตู้