ตอนที่ 2605 ผู้อาวุโส

หลังจากฟังเรื่องราวเกี่ยวกับสำนักอวี้ติ้งที่เนี่ยเหิงเล่าอย่างละเอียดแล้ว เฉินผิงก็ได้ยินในสิ่งที่เขาต้องการในที่สุด ปรากฎว่าสำนักนั้นไม่ได้ทรงพลังหรือมีความแข็งแกร่งขนาดนั้น แต่เนื่องจากสมาชิกของสำนักล้วนเป็นนักกลั่นยา จึงทำให้สำนักที่อยู่ใกล้เคียงและแม้แต่สัตว์อสูรจากนครแห่งจักรวรรดิอสูรก็ให้ความสำคัญกับพวกเขาเป็นอย่างมาก ด้วยเหตุนี้ สำนักอวี้ติ้งจึงมีความเป็นอยู่ที่สะดวกสบายและปลอดภัย

เนื่องจากเป็นสำนักที่ใช้ศาสตร์แห่งการกลั่นยาเพียงแห่งเดียวในบริเวณนี้ จึงไม่แปลกใจเลยที่ทั้งเหล่ามนุษย์และอสูรต่างให้ความเคารพนับถือสำนักอวี้ติ้งอย่างมาก หลายคนนำสมุนไพรจำนวนมากมายมามอบให้สำนัก เพื่อที่พวกเขาจะได้สามารถผลิตยาออกมารักษาคนป่วยได้มากขึ้น

ผลที่ได้คือ สำนักอวี้ติ้งได้สะสมทรัพยากร พืชวิญญานและเม็ดยาจำนวนมากจนน่าเหลือเชื่อในตลอดระยะเวลาหลายปีที่ผ่านมา

ไม่ต้องบอกก็รู้ว่าเฉินผิงรู้สึกตื่นเต้นกับเรื่องนี้เพียงใดโอ้ เยี่ยมไปเลย! เมื่อระดับการฝึกบำเพ็ญฌานของฉันเพิ่มขึ้น ทรัพยากรที่ฉันต้องการก็เพิ่มขึ้นตามไปด้วย จึงเป็นเรื่องดีที่ทรัพยากรของสำนักอวี้ติ้งจะตกเป็นของฉันในไม่ช้า!

แต่มีสิ่งหนึ่งที่ทำให้เขาสงสัย “ในเมื่อสำนักอวี้ติ้งมีชื่อเสียงมากในบริเวณนี้ ทำไมถึงยังมีคนกล้าต่อกรกับพวกคุณเรื่องหญ้ากระเรียนเซียนล่ะ?”

เมื่อครั้งที่เรากำลังตามหาหญ้ากระเรียนเซียนพวกที่มาจากตระกูลหนิงก็ได้เข้าต่อสู้กับเหล่าสมาชิกของสำนักอวี้ติ้งโดยไม่ลังเลเลย! เกิดเรื่องอะไรขึ้นระหว่างพวกเขากันแน่?

"อะไรนะ? มีคนต่อสู้กับเราเพราะหญ้ากระเรียนเซียนงั้นรึ?” เนี่ยเหิงอุทานออกมาโดยไม่รู้เกี่ยวกับเหตุการณ์นี้ เพราะเขาไม่ได้มีส่วนร่วมในการค้นหาสมุนไพรดังกล่าว แต่ถึงอย่างนั้น เขาก็สามารถสงบสติอารมณ์ได้อย่างรวดเร็วและพูดขึ้น “คนเดียวที่กล้าต่อกรกับเราเกี่ยวกับหญ้าเซียนก็คือตระกูลหนิงจากเวิ่งเฉิง”

"ทำไมล่ะ?" เฉินผิงถาม

“พวกตระกูลหนิงจ้างนักกลั่นยาจากที่ไหนสักแห่งเพื่อคิดค้นยาทุกชนิดสำหรับตระกูลของพวกเขา ด้วยเหตุผลนี้ พวกเขาจึงต้องการยาอายุวัฒนะและหญ้าเซียนอย่างต่อเนื่อง และเมื่อพวกเขามีนักกลั่นยาเป็นของตัวเอง พวกเขาจึงไม่จำเป็นต้องพึ่งพาสำนักอวี้ติ้งอย่างเรา นั่นจึงเป็นเหตุผลว่าทำไมเราถึงได้ต่อสู้กันเพื่อแย่งชิงทรัพยากรอยู่บ่อยครั้ง”

ในที่สุดเฉินผิงก็เข้าใจทุกอย่าง

ฉันเข้าใจแล้ว... สิ่งเดียวที่ สำนักอวี้ติ้ง มีคือทักษะการ กลั่นยาเท่านั้น และเมื่อ มี ใครบาง คน มีนักกลั่นยาและความ สามารถในการ ผลิตยาขึ้นมาเองได้ พวกเขา จึงไม่จำเป็นต้องรบกวน หรือแสดงความเคารพต่อ สำนักของพวกเขาอีกต่อไป อย่าง เช่น นครแห่งจักรวรรดิอสูร ของ ราชา ยี่เหอ ตอนนี้ฉันได้เขียนหนังสือ วิชาการกลั่นยา ที่เผ่าพันธุ์ อสูร สามารถใช้ มั นใน การ ฝึกบำเพ็ญ ฌาน เอง ได้ นครแห่งจักรวรรดิอสูร ก็ สามารถโยน สำนักอวี้ติ้ง ทิ้งไปได้เมื่อมีนัก กลั่นยา เป็นของตัวเอง!

ในขณะที่เฉินผิงและเนี่ยเหิงกำลังเดินทางไปยังสำนักอวี้ติ้ง ตระกูลหนิงที่อยู่ในเวิ่งเฉิงก็กำลังมีงานที่สำคัญกว่า ทุกคนต่างพูดคุยกันในขณะที่เหล่าสมาชิกของตระกูลได้คุกเข่าอยู่ที่นอกห้องโถงบรรพชนภายในที่พักตระกูลหนิง