ตอนที่ 2614 การประเมิน

เมื่อไม่รู้ว่าจะตอบไปอย่างไร เนี่ยเหิงจึงได้แต่ก้มหน้าเงียบ

“นายกับอาจารย์ของนายนี่มันพอกันจริงๆ เลย นายทั้งคู่มักถูกผู้หญิงทำให้เสียสมาธิได้ง่าย อาจารย์ของนายหมกมั่นกับผู้หญิงและนายก็เป็นเหมือนกับเขา เพราะพวกผู้หญิงพวกนั้น สุดท้ายนายก็มักจะลงเอยด้วยการไม่ยอมฝึกฝน หากยังเป็นเช่นนี้ต่อไป ฉันเกรงว่าอีกหน่อยผู้อาวุโสสามคงจะสามารถเอาชนะพวกคุณทุกคนได้!” ผู้อาวุโสรองตำหนิเนี่ยเหิงเมื่อเห็นว่าอีกฝ่ายเอาแต่นิ่งเงียบ

“ท่านกล่าวถูกต้องแล้วครับ ท่านผู้อาวุโสรอง จากนี้ไปผมจะฝึกฝนให้หนักขึ้นครับ” เนี่ยเหิงรีบตอบทันที

“อืม อืม กลับไปได้แล้ว และจำไว้ว่าจงมาให้ตรงเวลาในวันพรุ่งนี้ แต่ไม่ว่าเขาจะผ่านการประเมินหรือไม่ นี่เป็นโอกาสเดียวที่เขามี” ชายชรากล่าวทิ้งท้าย

"ผมเข้าใจแล้วครับ" เนี่ยเหิงพยักหน้าก่อนจะเดินจากไป

เมื่อกลับมาถึงห้องพัก เนี่ยเหิงบอกเฉินผิงว่า “คุณเฉิน ผมได้พูดคุยกับท่านผู้อาวุโสรองแล้ว เขาตกลงที่จะให้คุณเข้าร่วมการประเมินในวันพรุ่งนี้ ตอนนี้ผมจะพาคุณไปยังสถานที่จัดการประเมินเพื่อตรวจสอบดูสถานที่ก่อน”

เฉินผิงพยักหน้า นี่เป็นความตั้งใจเดิมของเขาอยู่แล้วที่จะได้เยี่ยมชมสำนักอวี้ติ้ง และเพื่อดูว่ามีอะไรพิเศษเกี่ยวกับสถานที่แห่งนี้หรือไม่

จากนั้นเขาก็ลุกขึ้นและเดินตามเนี่ยเหิงออกไป ไม่มีใครเข้ามาหยุดพวกเขาไม่ว่าพวกเขาจะไปที่ไหนก็ตาม

ทุกอย่างผ่านไปได้ด้วยดี ไม่จำเป็นต้องบอกถึงตำแหน่งของเนี่ยเหิงเลย เพราะว่าฐานะศิษย์เอกของเขานั้นมาพร้อมกับสิทธิพิเศษมากมายในสำนัก

ไม่นานทั้งสองก็มาถึงสถานที่ที่เงียบสงบแห่งหนึ่ง

"คุณเฉิน สถานที่จัดการประเมินอยู่ตรงหน้าเราแล้ว นี่เป็นการประเมินขั้นพื้นฐานซึ่งผมแน่ใจว่าสำหรับคุณแล้ว คุณคงผ่านไปได้อย่างไม่มีปัญหาอะไร”

เนี่ยเหิงชี้ไปยังพื้นที่ที่ถูกปกคลุมไปด้วยวงแหวนอาคม

เฉินผิงคิดว่าเนี่ยเหิงพูดถูก หากการประเมินเพื่อเข้าสู่เขตประตูชั้นในนั้นยากเกินกว่าที่เขาจะรับมือได้ ก็คงไม่มีใครที่สามารถผ่านการทดสอบได้อีกแล้ว

“มีเวลาจำกัดในการประเมินหรือเปล่า?” เฉินผิงถาม

“มี คุณห้ามใช้เวลาเกินสิบชั่วโมง หากคุณไม่ปรากฏตัวภายในระยะเวลาที่กำหนด ก็จะถือว่าคุณไม่ผ่านการประเมินทันที แต่คุณสามารถขอยอมแพ้ได้กลางคัน เนื่องจากการประเมินเป็นสิ่งที่อันตราย หากชีวิตของคุณตกอยู่ในอันตรายละก็คุณสามารถทำลายเหรียญตราที่ใช้ในการประเมินได้ทันที แล้วจะมีคนเข้ามารับคุณออกไปเอง” เนี่ยเหิงอธิบาย

"เข้าใจแล้ว เรากลับกันเถอะ”