ตอนที่ 2647 กำเนิดระฆังมังกร

ในขณะนั้นเอง ในที่สุดทุกคนก็เห็นเงามืดกลายเป็นระฆังขนาดมหึมาที่มีมังกรหลายตนสลักเสลาอย่างวิจิตรงดงามเสียจนราวกับมีชีวิตอย่างน่าเหลือเชื่อเอาไว้บนพื้นผิวของมัน

ภาพที่เห็นสร้างความประหลาดใจให้แก่ทุกคนอย่างถึงที่สุดจู่ๆ ก็มีระฆังใบใหญ่ขนาดนั้นร่วงลงมาจากฟ้าได้ยังไงกัน?

ทันใดนั้นก็มีเสียงคำรามของสัตว์อสูรดังก้องออกมาจากภายในส่วนลึกของระฆังมังกร

จากนั้นมันก็เริ่มปรากฏขึ้นต่อหน้าฝูงชน อสูรชั้นฟ้าถูกกักขังเอาไว้ข้างใน!

ควางเปียวกวัดแกว่งไม้บรรทัดแปดทุรภิกษ์พลางรีบพุ่งใส่ระฆังมังกรแล้วเหวี่ยงอาวุธของตนเองใส่มัน เขาอยากจะทุบทำลายให้มันเปิดออกแล้วปล่อยสัตว์อสูรที่โดนขังออกมา

แต่ขณะที่ควางเปียวเหวี่ยงอาวุธใส่ระฆังมังกร พลังมหาศาลก็ทำให้เขาลอยกระเด็นกลับไปทันที

สัตว์อสูรภายในระฆังมังกรฟาดงวงฟาดงา แต่มันกลับไม่สามารถหลุดพ้นจากที่กักกันได้

ในขณะเดียวกัน เฉินผิงก็ค่อยๆ ร่อนลงมาพร้อมค้อนระฆังในมือ มังกรเขียวสลายหายไปโดยไร้ซึ่งร่องรอย

“ไอ้บ้าเอ๊ย! ดูเหมือนวันนี้ฉันคงต้องสำแดงพลังที่แท้จริงให้แกได้เห็นเสียแล้วล่ะ!”

เฉินผิงโกรธจนหน้าแดงก่ำพลางรู้สึกเดือดดาลกับสิ่งที่สัตว์อสูรทำกับเขา

เขากำค้อนระฆังเอาไว้แน่นแล้วตีมันลงบนพื้นผิวระฆังมังกร

โหม่ง ...

ระฆังที่ดังขึ้นเมื่อถูกตีทำให้ทุกคนต้องอุดหูตัวเอง เหล่าศิษย์ที่อ่อนแอบางคนกระถดด้วยความเจ็บปวดพลางกุมหน้าอกเอาไว้

นับเป็นเรื่องยากที่หลายๆ คนจะต้านทานการตีระฆังเพียงครั้งเดียวได้ แต่เฉินผิงกลับไม่มีวี่แววจะหยุดมือลง เขาตีระฆังมังกรอีกครั้ง!

เขาตีระฆังมังกรเจ็ดครั้งติดๆ กัน ไม่นานก็ไม่มีเสียงดังขึ้นมาจากข้างในอีก

ศิษย์ทั้งหลายจากสำนักอวี้ติ้งที่ไม่แข็งแกร่งพอถึงขนาดกระอักเลือดแล้วหมดสติไปเพราะแรงปะทะของการตีระฆัง

เมื่อเห็นว่าไม่มีเสียงดังออกมาจากระฆังมังกรแล้ว เฉินผิงจึงย่อส่วนมันลงแล้วเก็บลงไปในแหวนเก็บของ

ในขณะเดียวกัน สัตว์อสูรที่มีลักษณะคล้ายอาชาก็นอนตายอยู่กับพื้นและเขาสีทองของมันก็สูญเสียประกายไป