ตอนที่ 27 เรียกน้ำย่อย

เฉินผิงกำลังลงจากเขา ขณะที่ลงไปถึงกลางเขานั้น ก็ถูกคนสี่ถึงห้าคนขวางไว้!

“เฉินผิง ฉันรอนายมาตั้งนานแล้ว ลงมาได้สักทีนะ!”

ฟู่เหว่ยมองไปที่เฉินผิงอย่างเย้ยหยันและพูดออกไป!

ด้านหลังของฟู่เหว่ย มีคนสี่ถึงห้าคนกำลังถือกระบองทำหน้าตาดุดันอยู่!

“รอฉันมีเรื่องอะไรงั้นหรือ”

เฉินผิงมองไปที่ฟู่เหว่ยด้วยสายตาเย็นชา “ถ้าเกิดจะสู้ล่ะก็ พวกนายไม่กี่คนคงไม่พอให้ฉันสู้ด้วย เมื่อวานนี้ฉันล้มคนของตระกูลเซียวไปสิบกว่าคนแล้ว นายคิดว่าพาคนมาไม่กี่คนแล้วจะจัดการฉันได้?”

“ฮ่าๆๆ เฉินผิง เกรงว่านายคงจะไม่รู้ว่าคนที่ฉันพามาวันนี้เป็นใครบ้าง ถึงกล้าพูดโม้ได้ขนาดนี้ อีกเดี๋ยวรอนายขอร้องอ้อนวอน ร้องไห้หาพ่อกับแม่ก็จะรู้เอง!”

ฟู่เหว่ยหัวเราะอย่างสะใจและไม่เห็นเฉินผิงอยู่ในสายตาเลย!

ฟู่เหว่ยเห็นหมดแล้ว พวกคนหัวล้านสิบกว่าคนที่มาเมื่อวานนี้เป็นแค่พวกอันธพาลเท่านั้น จริงๆ แล้วไม่มีความสามารถอะไรเลย โดนหมัดของเฉินผิงไปหมัดเดียวก็ล้มพับไปแล้ว!

แต่วันนี้ไม่เหมือนกัน คนที่เขาหามานี้เป็นผู้ชำนาญการต่อสู้ พวกเขาเป็นมือดีที่สามารถสู้หนึ่งต่อสิบได้เลยทีเดียว จัดการกับเฉินผิงเท่านี้ก็เพียงพอแล้ว!

“ดูท่าตบนั้นคงจะเบาไปจริงๆ สินะ ตอนนั้นฉันน่าจะหักมือหักเท้าของนายไปซะ จะได้ไม่มากระโดดโลดเต้นหน้าฉันอีก!”

เฉินผิงมองไปที่ฟู่เหว่ยแวบหนึ่งและพูดออกมา

“แม่เจ้า นายยังพูดถึงเรื่องเมื่อวานอยู่อีก ถ้าวันนี้ฉันทำให้นายขอร้องอ้อนวอนฉันไม่ได้ ฉันก็ไม่ใช่คนตระกูลฟู่แล้ว!”

ฟู่เหว่ยพูดจบก็หันหลังกลับไปพูดกับคนสี่ห้าคนด้านหลัง “พี่น้องทั้งหลาย จัดการไอ้หมอนี่จนมันต้องรอขอชีวิตเลย มีคนจ่ายค่าเหนื่อยให้หลายแสน จะได้เงินนี้หรือไม่ก็ต้องดูที่พวกนายแล้ว!”

เมื่อได้ยินว่ามีค่าเหนื่อยให้หลายแสน สายตาของสี่ห้าคนนี้ก็เป็นประกายขึ้นมาในทันที!

“วางใจเถอะ นายบอกว่าทำให้มันร้องไห้ พวกเราจะไม่ปล่อยให้มันได้หัวเราะ!”

“นายบอกให้คุกเข่าลง พวกเราจะไม่ปล่อยให้มันยืนขึ้น!”

“ร่างกายดูอ่อนแออย่างไอ้หนุ่มนี่ ฉันเตะไปทีเดียวคงจะร้องไห้หาพ่อหาแม่แล้ว!”

ทั้งสี่ห้าคนนี้ต่างมองไปที่เฉินผิงอย่างเหยียดหยาม และไม่ได้เห็นเฉินผิงอยู่ในสายตาเลยแม้แต่น้อย!

“เงินแสนนั่น เกิ่งซานซานคงเป็นคนจ่ายใช่ไหม”

เฉินผิงถามฟู่เหว่ย

“ใช่ ถึงจะบอกนายไปฉันก็ไม่กลัวหรอก หรือนายยังจะกล้าไปหาเรื่องเธออีกหรือ นายทำร้ายคุณชายของตระกูลเซียว ตระกูลเซียวไม่มีทางปล่อยนายไปแน่ ตอนนี้ฉันก็แค่เรียกน้ำย่อยให้นายก่อนก็เท่านั้น!”

ฟู่เหว่ยพยักหน้าแบบไม่สะทกสะท้าน

“เอาเถอะ ดูเหมือนว่าฉันไม่ควรออมมือแล้วล่ะ!”