ตอนที่ 2792 พักร่วมห้อง

บรรยากาศในเมืองชั้นในคึกคักเป็นอย่างมาก มีแผงขายของมากมายอยู่รอบๆ จนให้ความรู้สึกเหมือนตลาด นอกจากนี้ยังมีสนามประลองที่ทั้งสี่มุมเมืองเพื่อให้ผู้คนได้ต่อสู้กัน

หลังจากเดินไปรอบๆ ได้สักพัก ผู้อาวุโสสามก็พาเฉินผิงและคนอื่นๆ เข้าไปในลานบ้านอันเงียบสงบ

มันไม่ได้ใหญ่โต แต่มันก็สะอาดมาก

“สำนักอวี้ติ้งซื้อลานบ้านนี้ไว้ เพื่อที่เราจะได้พักผ่อนที่นี่ในขณะอยู่ในเมืองเจียหลิง” ผู้อาวุโสสามกล่าว

“ช่างตระหนี่ที่สำนักใหญ่ขนาดนี้ซื้อแค่ลานบ้านเล็กๆ แบบนี้ ผู้อาวุโสสาม” เฉินผิงเอ่ยความเห็นพร้อมกับหัวเราะเบาๆ

“คุณอาจจะไม่รู้เรื่องนี้ คุณเฉิน แต่ราคาทรัพย์สินของที่นี่สูงลิบลิ่ว ดูจากการคลังของสำนักอวี้ติ้งแล้ว นี่คือทั้งหมดที่เราสามารถจ่ายได้ แต่ก่อนเราเคยเช่าที่นี่ไว้ในทุกๆ ครั้งที่เข้าร่วมงานของสมาคมนักกลั่นยา จนกระทั่งหูอี้เซียวกลายเป็นผู้นำสำนักของเรา สำนักอวี้ติ้งจึงได้ซื้อลานบ้านแห่งนี้ ขอบอกว่าลานบ้านเล็กๆ ที่ไม่มีอะไรน่าประทับใจแห่งนี้มีราคาหลายล้านเหรียญวิญญาณ!” ผู้อาวุโสสามพูดอย่างกระอักกระอ่วน

เฉินผิงส่งเสียงหัวเราะเบาๆ ออกมาเป็นคำตอบ ดูจากการที่สำนักอวี้ติ้งเคยทำการกุศลมากมายโดยการรักษาผู้คนโดยไม่หวังค่าตอบแทน มันก็สมเหตุสมผลแล้วที่สำนักจะยากจน

หลังจากเข้ายึดสำนักแล้ว หูอี้เซียวก็ใช้นักกลั่นยาของสำนักอวี้ติ้งทำกำไรได้มากมาย ทำให้เขาสามารถสร้างสำนักขึ้นมาใหม่และมีเงินจ่ายค่าลานบ้าน

“ผมสังเกตเห็นคฤหาสน์หรูๆ อยู่ตรงนั้น ผู้อาวุโสสาม คนแบบไหนที่อาศัยอยู่ในนั้น?” ยี่เหอถามขณะชี้ไปยังคฤหาสน์ที่อยู่ไกลๆ

“นั่นคือคฤหาสน์หรูที่มีเพียงสำนักใหญ่และผู้บำเพ็ญเพียรที่ร่ำรวยเท่านั้นที่สามารถซื้อได้ ฉันได้ยินมาว่าภายในคฤหาสน์มีการตกแต่งที่สวยงาม! ยิ่งไปกว่านั้น คฤหาสน์แต่ละหลังยังมีวงแหวนรวมพลังวิญญาณและเหล่าคนรับใช้รูปงามคอยรับใช้เจ้าของ! น่าเสียดายที่มันแพงเกินไปสำหรับสำนักอวี้ติ้ง ฉันก็เลยไม่เคยเข้าไปในคฤหาสน์พวกนั้นเหมือนกัน” ผู้อาวุโสสาม ตอบขณะจ้องมองคฤหาสน์ด้วยสายตาอิจฉา

“แต่มันก็แค่คฤหาสน์! มันจะแพงสักแค่ไหนกัน? พอกลับไปที่นครแห่งจักรวรรดิอสูรได้เมื่อไหร่ ผมจะซื้อมาสักหลังและยกให้สำนักอวี้ติ้ง! พวกคุณจะได้ไม่ต้องอยู่ในลานบ้านเล็กๆ นี่อีก” ยี่เหอพูดอย่างใจเย็น

ผู้อาวุโสสามเงียบไปหลังจากได้ยินคำพูดของยี่เหอ การซื้อคฤหาสน์เป็นของง่ายๆ สำหรับราชาแห่งนครแห่งจักรวรรดิอสูร แต่ยี่เหอไม่มีเหรียญวิญญาณเหลืออยู่มากนักหลังจากที่เขาถูกขับไล่ออกจากนครแห่งจักรวรรดิอสูร

“เอาล่ะ เราค่อยคุยเรื่องพวกนั้นเมื่อถึงเวลาจริงๆ ก็แล้วกัน ตอนนี้เราเข้าไปพักผ่อนกันเถอะ” เฉินผิงกล่าว