ตอนที่ 2897 เกลี้ยกล่อม

“เอาล่ะ ถ้าพวกนายไม่ให้ฉันไป ฉันก็จะไปหาพี่ชาย”

เกาฉี่หลานบุกเข้ามาบ้านของเกาฉี่เฉียงด้วยความโมโหจัด

ในขณะเดียวกัน เกาฉี่เฉียงอยู่ระหว่างการปรึกษาหารือกับผู้อาวุโสทั้งหลาย

“ท่านประมุข ตอนนี้ทั่วแผ่นดินตกอยู่ท่ามกลางความโกลาหล เกิดการสู้รบกันไปทั่วทุกหย่อมหญ้า นอกเหนือไปจากนั้นพวกเรายังพบว่าเหล่าผู้บำเพ็ญเพียรมารเป็นจำนวนมากได้ลอบแฝงตัวเข้ามาในคณะของเหล่าผู้บำเพ็ญเพียรเพื่อตามหาสมบัติและช่วงชิงทรัพยากร” ผู้อาวุโสใหญ่รายงานให้เกาฉี่เฉียงได้ทราบ

“ชนเผ่ากายาบรรพกาลมีท่าทีตอบสนองยังไงบ้าง?” เกาฉี่เฉียงถาม

“ดูเหมือนว่าประมุขของชนเผ่ากายาบรรพกาลจะไม่ได้ลงมือกับเรื่องนี้ แต่หว่ากังผู้ฝึกบำเพ็ญกายาบรรพกาลก็จากไปพร้อมกับคนอื่นๆ ผมคิดว่าพวกมันกำลังตามล่าสมบัติกันอยู่และพวกมันถึงขนาดเอาแส้ปราบมารมาด้วย” ผู้อาวุโสใหญ่เอ่ยเสียงเบา

“แส้ปราบมารงั้นรึ?” เกาฉี่เฉียงผุดรอยยิ้มจางๆ “ดูเหมือนว่าตาเฒ่านั่นรู้ว่าเผ่ามารจะฉวยโอกาสท่ามกลางความโกลาหลเพื่อช่วงชิงทรัพยากรและอาณาเขต มันจงใจปล่อยข่าวเรื่องแผนที่ขุมสมบัติของชนเผ่ากายาบรรพกาลเพื่อก่อความโกลาหลในดินแดนอุดรวิทูรเพื่อหลอกล่อเผ่ามารที่ซ่อนตัวอยู่ที่นี่ ตอนนี้มันได้สิ่งที่ต้องการแล้ว ผมเกรงว่าชนเผ่ากายาบรรพกาลจะไม่สามารถสังหารเผ่ามารพวกนี้ได้ ผู้อาวุโสใหญ่ คุณควรจะส่งคนออกไปอีกแล้วฆ่าเผ่ามารให้หมดทันที ออกไปช่วยเหลือชนเผ่ากายาบรรพกาลกันเถอะ ขืนไม่กำจัดเผ่ามารล่ะก็ผมสงสัยว่าชนเผ่ากายาบรรพกาลอาจจะไม่รู้จักสันติสุขอีกเลยก็เป็นได้”

เกาฉี่เฉียงเข้าใจถึงเจตนารมณ์ของชนเผ่ากายาบรรพกาลแล้ว

“ท่านประมุข พวกเราจะไปขอความช่วยเหลือจากชนเผ่ากายาบรรพกาลงั้นรึ? ผมคิดว่าพวกเราเป็นศัตรูกันเสียอีก” ผู้อาวุโสใหญ่ถามด้วยความสับสน

“ศัตรูงั้นเหรอ?” เกาฉี่เฉียงแสร้งยิ้ม “จำไว้ว่าศัตรูตัวจริงของพวกเราคือเผ่ามารแห่งดินแดนอุดรวิทูร อย่าคิดว่าเผ่ามารไม่คุกคามพวกเราเพราะพวกมันไม่ลงมือในช่วงไม่กี่ปีที่ผ่านมาเชียว พวกมันกำลังพักฟื้นอยู่ เมื่อพวกมันเริ่มแข็งแกร่งขึ้นก็จะกลืนกินพวกเราทั้งหมดโดยไร้ซึ่งความปรานี เมื่อเทียบกับเผ่ามารที่โหดเหี้ยมอำมหิตแล้ว ชนเผ่ากายาบรรพกาลจะนับเป็นอะไรได้เล่า? ผมแน่ใจว่าตาเฒ่านั่นก็คิดเหมือนกัน ยังไงซะบรรพบุรุษของพวกมันก็ฆ่าเผ่ามารไปตั้งมากมายและถึงขั้นผนึกวิญญาณของเผ่ามารเอาไว้ ถ้าหากเผ่ามารกลับมารุ่งเรือง คุณคิดว่าชนเผ่ากายาบรรพกาลยังจะรอดตัวไปได้เหรอ?”

คำพูดของเกาฉี่เฉียงสร้างความตื่นตกใจให้แก่คนอื่นๆ