ตอนที่ 2946 ละอายแก่ใจ

จินซายื่นมือออกมา หยวนเป่าเข้าใจถึงเจตนาของเขาแล้วมอบตรามรกตให้ทันที

นั่นเป็นเพียงทางเดียวที่หยวนเป่าจะสามารถรับประกันความปลอดภัยของตัวเองได้ ถ้าพวกของจินซาจู่โจมใส่ หยวนเป่าก็คงต้องตายแน่ๆ

เมื่อเห็นหยวนเป่ามีท่าทีว่าง่าย จินซาก็ไม่สร้างความลำบากใจให้แก่อีกฝ่าย เขากดตรามรกตลงในช่องว่างบนประตู

ตรามรกตพอดีกับช่องว่างอย่างเหมาะเจาะ ไม่นานพื้นดินก็สั่นสะเทือนแล้วประตูที่นำไปสู่ขุมสมบัติก็เริ่มเปล่งแสงสีทอง

ทุกคนถอยห่างออกมาจากปากทางเข้า พวกเขาไม่รู้ว่ามีกับดักอะไรอยู่หลังประตูบานนี้หรือไม่

พื้นดินสั่นสะเทือนแล้วประตูก็ค่อยๆ เปิดออก หลังจากนั้นคลื่นความร้อนก็พุ่งออกมาจากภายในบริเวณที่สมบัติขุมสมบัติซุกซ่อนอยู่

ผู้บำเพ็ญเพียรคนใดที่ปรารถนาจะอยู่ในสถานที่เย็นยะเยือกอย่างดินแดนอุดรวิทูรต้องใช้พลังวิญญาณเพื่อคุ้มครองตัวเองจากสภาพอากาศ

หากคนธรรมดาสามัญเข้ามาที่นี่ คาดว่าไม่นานพวกเขาก็คงต้องแข็งตาย

เมื่อสัมผัสได้ถึงความอบอุ่น ทุกคนก็รู้สึกตกตะลึงแล้วพวกเขาก็รู้สึกผ่อนคลาย

“อะไรอยู่ในขุมสมบัติแห่งนี้กันแน่? ถึงกับมีไอร้อนพุ่งออกมาจากในนั้นด้วย” จินซาจ้องมองตรงปากทางเข้าอยู่ห่างๆ แทนที่จะพุ่งเข้าไป

“ใครมันจะไปสนกันเล่า? ไปตรวจสอบดูกันก่อนเถอะ สมบัติของผู้ฝึกบำเพ็ญกายาบรรพกาลจะอันตรายสักแค่ไหนกันเชียว?” มู่ซย่าเดินตรงเข้าไป

มารสวรรค์เบญจธาตุอีกสี่คนก็เข้าไปกับเขาทันที เมื่อผู้บำเพ็ญเพียรคนอื่นๆ เห็นเช่นนั้น พวกเขาเองก็เข้าไปด้วย น่าแปลกที่มารสวรรค์เบญจธาตุกับไม่ขวางพวกเขาไว้

หลังจากลังเลอยู่สักพัก หยวนเป่าก็ขบเขี้ยวเคี้ยวฟันแล้วเดินเข้าไปในขุมสมบัติ

หลังจากเขาทำเช่นนั้น อีกหลายสิบคนที่ปกปิดรัศมีพลังก็ปรากฎตัวอยู่ตรงประตู