ตอนที่ 3057 เถาวัลย์สหัสสังหาร

“ฉันไม่คาดคิดมาก่อนเลยว่าผู้บำเพ็ญเพียรพเนจรจะมีจิตใจที่แน่วแน่เช่นนี้ ฉันอยากรู้เหลือเกินว่าแกจะทนไปได้อีกสักกี่น้ำ... "

สีหน้าของมู่ซย่าเต็มไปด้วยความเย้ยหยัน เขารู้สึกตื่นเต้นขณะเฝ้าดูผู้บำเพ็ญเพียรพเนจรกำลังถูกทรมาน

ดวงตาของหยวนเป่าค่อยๆ สูญเสียการมองเห็น เขากำลังจะสิ้นลม

ในช่วงเวลาแห่งความเป็นความตายนั้นเอง ก็มีร่างของคนผู้หนึ่งปรากฏขึ้น ก่อนจะตามมาด้วยลำแสงสีขาวที่พุ่งเข้ามาอย่างกะทันหัน และเถาวัลย์ทั้งหมดก็ถูกตัดออกทันที

หยวนเป่าทรุดตัวลงกับพื้น ลมหายใจของเขารวยริน

"คุณไม่เป็นไรใช่มั้ย?"

เฉินผิงเดินเข้าไปและช่วยพยุงหยวนเป่าลุกขึ้น

เมื่อหยวนเป่าเห็นว่าเป็นเฉินผิง หัวใจของเขาก็เต็มไปด้วยความรู้สึกตื่นเต้น เพราะเขารู้ว่าตอนนี้เขารอดตายแล้วเมื่อเฉินผิงอยู่ที่นี่

“เฉินผิง ผมไม่นึกฝันเลยว่าคุณจะมาปรากฏตัวที่นี่ ขอบคุณมาก...” หยวนเป่ากล่าว

เมื่อเห็นเฉินผิง มู่ซย่าอดไม่ได้ที่จะขมวดคิ้ว "เป็นแกนี่เอง? หั่วซย่าไปไหนแล้วล่ะ? เขาควรจะฆ่าแกไปแล้วไม่ใช่เหรอ?”

“หั่วซย่าตายแล้ว และผมมาที่นี่ก็เพื่อฆ่าคุณ” เฉินผิงพูดอย่างใจเย็น

“เป็นไปไม่ได้! หั่วซย่าจะตายได้ยังไง? ด้วยกำลังของแก แกจะฆ่าเขาได้ยังไงกัน?”

มู่ซย่าไม่อยากจะเชื่อเลยว่าเฉินผิงจะเป็นคนที่ฆ่าหั่วซย่า

“คุณไม่เชื่อเขางั้นรึ?” ยี่เหอที่เพิ่งมาถึงพูดขึ้นพร้อมกับรัศมีพลังที่ระเบิดออกมาจากร่างกายของเขา

ใบหน้าของมู่ซย่าบิดเบี้ยว ร่างกายของเขาเริ่มสั่นอย่างควบคุมไม่ได้

รัศมีที่ยี่เหอปล่อยออกมานั้นเพียงพอที่จะทำให้มู่ซย่าทรุดลงกับพื้นทันที

พลังของยี่เหอสามารถฆ่าเขาได้อย่างง่ายดาย

ในที่สุดมู่ซย่าก็เชื่อแล้วว่าหั่วซย่าตายแล้วจริงๆ