ตอนที่ 3071 ความเสียใจ

ตอนที 3071 ความเสียใจ ทันทีที่หู่ป้านได้ยินดังนั้น เขาก็ตระหนักได้ทันที

ตอนนี้ยี่เหอได้สญเสียวรยุทธ์และวิชาความสามารถไปหมด แล้ว ไม่ปีอะไรทฉันจะต้องกลัวเขาอีก!

เมื่อคิดเซ่นนั้น ความตื่นตระหนกบนใบหน้าของเขาก็หายไป โดยพลัน

ทันใดนั้น เขาก็พูดออกมาด้วยใบหน้าที่เต็มไปด้วยความเย่อ หยิ่งจองหอง “ข้าไม่คิดเลยว่าท่านจะกล้ากลับมาทั้งๆ ที่สูญ เสียวรยุทธ์ไปจนหมดแล้ว ฝ่าบาท แต่เมื่อคิดถึงความล้มพันธ์ ของเราตลอดหลายปีที่ผ่านมา ข้าก็ไม่รังเกียจที่จะไว้ขีวิตท่าน ถึงยังไงท่านก็ต้องตามหาองค์หญิงยิ่ซาและยอมจัดงานอภิเษก สมรสให้กับข้า ถ้าเป็นแบบนั้น ท่านก็จะได้เป็นพ่อตาของข้า และสามารถเพลิดเพลินไปกับขีวิตในนครแห่งจักรวรรดิอสรต่อ ไปได้”

เมื่อเห็นท่าทางของขายผู้นี้ ยี,เหอก็อดไม่ได้ที่จะเบ้ปากยิ้มอย่าง เยาะเย้ย

“เจ้าอยากแต่งงานกับยิ่ขาอย่างนั้นเหรอ? เจ้าคิดว่าเจ้าเป็นใคร กัน?” สายตาของยิ่เหอเต็มไปด้วยความดูถูกเหยียดหยาม ก่อนที่เขา จะโบกมือออกไป

จู่ๆ รัศมีพลังอันน่าสะพรึงกลัวก็พวยพุ่งออกมา ก่อนที่ร่างของ นายพลคนหนึ่งจากนครหมีงลี่ที่เพิ่งเตือนทู่ป้านว่าไม่ต้องกลัวก็ ต้องระเบิดออกโดยไม่ทันได้มีเวลาตั้งตัว

ชั่วพรึบตา ละอองฝอยของเลือดก็ฟ้งกระจายไปทั่วพระราขวัง นายพลจากนครหมีงลี่ผู้โขคร้ายสลายหายไปในอากาศทันที เมื่อเห็นเหตุการณ์ที่เกิดขึ้น หู้ป้านก็ถึงกับตกตะลึง

เขาไม่คาดคิดมาก่อนเลยว่ายี่เหอจะหื้เนพลังและวรยุทธ์กลับมา แม้แต่สีหน้าของเหล่านายพลคนอื่นๆ จากนครหมีงลี่ก็เปลี่ยน ไปเซ่นกัน

เมื่อยิ่เหอพื้นคืนพลังและความสามารถ คนไร้ค่าเหล่านี้ก็ไม่อาจ ต่อกรกับเขาได้

พวกเขาต่างมองหน้ากัน ก่อนจะพากันวิ่งหนีออกไปอย่างคิด ชีวิต

สิ่งที่พวกเขาต้องการคือหนีไปจากที่นึ่เท่านั้น ตราบใดที่พวกเขา สามารถกลับไปยังนครหมีงลี่ได้ พวกเขาก็คงจะปลอดภัย

ยิ่เหอเพียงแต่เผ่าดูอย่างนึ่งเฉยขณะที่พวกเขาวิ่งหนี

ทันใดนั้น ก็ปรากฏคลื่นรัศมีพุ่งออกมาจากยิ่เหอ เหล่านายพลที่ หนีเอาชีวิตรอดรู้สึกถึงแรงกดอันมหาศาลบนน่าของพวกเขา ก่อนที่พวกเขาจะล้มหน้าคะมำกับพื้น

แรงกดนั้นมหาศาลราวกับมีภูเขาตกลงมาใส่พวกเขา แม้ว่าจะ พยายามมากมายเพียงใด แต่พวกเขาก็ไม่สามารถลุกขึ้นมายีน ได้เลย

ตู้ม! ตู้ม! ตู้ม!

เสียงระเบิดดังขึ้นอย่างต่อเนื่อง พวกนายพลจากนครหมีงลี่ จำนวนหนึ่งที่ทนต่อแรงกดดันของรัศมีพลังไม่ไหวจนร่างกาย ระเบิดออกและเลือดแตกกระเซ็นเซ่นกัน

ยิ่เหอแทบไม่ต้องกระดิกนิ้วของเขาเสียด้วยซํ้า ซ่องว่างความ สามารถระหว่างพวกเขานั้นแตกต่างกันมากจนเกินไป

ขณะที่ทู่ป้านกำลังมองดูภาพที่ปรากฏตรงหน้า ทั่วทั้งร่างกาย ของเขาก็สั่นอย่างรุนแรง ตุ้บ!

เขาคุกเข่าลงบนพื้นและเริ่มร้องขอความเมตตาอย่างสิ้นหวัง