ตอนที่ 3288 โอกาสทอง

เกิดความเงียบอันตึงเครียดขึ้นบนเรือเหาะ

พวกเขายังสามารถร่วมมือกันได้หากเผชิญหน้ากับฝูงสัตว์อสูรบนบก แต่ตอนนี้พวกเขาอยู่กลางอากาศ เผชิญหน้ากับปักษาสายรุ้งหลายพันตัว

ไม่มีใครกล้าพูดอะไร เนื่องจากความตายอาจมาเยือนได้ทันทีหากมีคนก้าวออกจากเรือเหาะ

ในฐานะที่เป็นหัวหอกของคณะเดินทาง ไช่หงเว่ยรู้สึกสิ้นหวังขณะกวาดตามองพวกเขาและพูดว่า “ฉันยินดีที่จะออกไปไล่นกเหล่านั้น แต่จำนวนพวกมันมากเหลือเกิน ใครเต็มใจจะไปกับฉันบ้าง?”

“ผมเอง ผมจะไปกับคุณ” เฉินผิงเสนอตัวเป็นคนแรกทันที

“ฉันก็จะไปด้วย” หัวเฟิ่งตอบรับ ตัดสินใจที่จะติดตามเฉินผิงอย่างแน่วแน่

เนื่องจากจี้อวิ๋นมีหน้าที่ควบคุมเรือเหาะ เขาจึงไม่สามารถเข้าร่วมได้ เมื่อเฉินผิงและหัวเฟิ่งอาสา คนที่เหลือในกลุ่มก็สบตากันแต่ก็ยังเงียบอยู่

ไช่หงเว่ยคาดไม่ถึงว่าเกิดสถานการณ์เช่นนี้ แต่เมื่อดูจากสภาพของพวกเขาที่ต้องลอยอยู่กลางอากาศและเผชิญกับปักษาสายรุ้งที่ร้ายกาจ เขาจึงเข้าใจได้ว่าทำไมถึงไม่มีใครกล้าอาสา

อย่างไรก็ตาม ภารกิจนี้ก็ดูแทบจะเป็นไปไม่ได้ มีเพียงสามคนเท่านั้นที่จะไปขับไล่ฝูงนกอันน่าเกรงขาม

“พวกคุณทุกคนอยู่ที่นี่ ฉันจะไล่พวกนกให้กระเจิง”

ในขณะนั้นเอง ผู้อาวุโสเหมี่ยวก็ทำลายความเงียบ เสียงที่ฟังดูวางใจได้ของเขาดังก้องไปทั่วกลุ่ม

ด้วยความที่แข็งแกร่งที่สุดในกลุ่ม คำพูดของเขาจึงมีน้ำหนัก ผู้คนไม่เพียงแต่เคารพในความแข็งแกร่งของเขาเท่านั้น แต่ยังหวังว่าเขาจะปกป้องพวกตนได้ในยามคับขันด้วย

“ผู้อาวุุโสเหมี่ยว แม้ว่าปักษาสายรุ้งเหล่านี้อาจไม่น่ากลัวถ้ามีเพียงตัวเดียว แต่ความแข็งแกร่งยามพวกมันรวมตัวกันนั้นน่าเกรงขาม การขับไล่พวกมันตามลำพังย่อมไม่ใช่เรื่องง่าย” ไช่หงเว่ยกล่าว

“ไม่ต้องกังวล ยังไงฉันก็จะลองดู แม้ว่าฉันจะขับไล่พวกมันไม่ได้ ฉันก็จะไม่ปล่อยให้ตัวเองเป็นอันตราย” ผู้อาวุโสเหมี่ยวยืนยันด้วยรอยยิ้มจางๆ

เมื่อเห็นความมั่นใจไม่สั่นคลอนของผู้อาวุโสเหมี่ยว ไช่หงเว่ยจึงหยุดทักท้วง และสั่งให้จี้อวิ๋นเปิดประตูเรือเหาะ

เมื่อก้าวออกไป ผู้อาวุโสเหมี่ยวก็ทำราวกับว่ากำลังเดินบนพื้นแข็งๆ

แสงสีขาวนวลเล็ดลอดออกมาจากร่างของเขา มันค่อยๆ สว่างขึ้น