ตอนที่ 3317 เจียวหลง

“ในเมื่อสถานที่ก็ดูปลอดภัยดี งั้นก็รีบพักฟื้นฟูพลังของพวกเรากันเถอะ ผมจะได้กลั่นโอสถให้คุณไช่เผื่อพรุ่งนี้เช้าเขาอาจจะฟื้นตัวแล้วก็ได้” เฉินผิงบอกกับทุกคน

จากนั้นทุกคนก็นั่งขัดสมาธิและฝึกบำเพ็ญฌานโดยมีสมาธิจดจ่อกับการฟื้นฟูพลัง

เฉินผิงปรุงโอสถที่มีจุดประสงค์เพื่อรักษาอาการบาดเจ็บในร่างกายของไช่หงเว่ยโดยไม่ยอมเสียเวลาสักนิด เพื่อให้แน่ใจว่าพวกเขาจะสามารถข้ามเทือกเขาสีเลือดได้สำเร็จ มิฉะนั้นขืนแบกเขาไปตลอดการเดินทาง กว่าจะออกจากที่นี่ได้ก็คงจะกินเวลาไปไม่น้อยเลย

ขณะที่ทุกคนกำลังพักฟื้นอยู่นั้น เฉินผิงก็ค่อย ๆ ก้าวออกมาจากถ้ำ

บริเวณรอบข้างของถ้ำเงียบสงัดเป็นพิเศษ ไม่มีเสียงคำรามของสัตว์อสูรสักตนดังมาให้ได้ยินเลย

เฉินผิงค่อย ๆ ซึมซับบรรยากาศของสถานที่แห่งนี้ รัศมีพลังให้ความรู้สึกที่แสนคุ้นเคย แตเขากลับจดจำไม่ได้เลย

“นายท่าน ทำไมถึงไม่ไปพักผ่อนเล่า?” หัวเฟิ่งที่เดินออกมาจากถ้ำเช่นกันเอ่ยถามขึ้นมา

“ผมสัมผัสได้ถึงรัศมีพลังอันแสนคุ้นเคยที่นี่น่ะสิ แต่ผมกลับไม่รู้ว่ามันคืออะไรกันแน่” เฉินผิงตอบพลางขมวดคิ้ว

“นายท่าน คงจะมีสัตว์อสูรบางตนอาศัยอยู่ในถ้ำแห่งนี้ ฉันสามารถสัมผัสได้ก็จริง แต่กลับไม่รู้ว่าพวกมันเป็นสัตว์อสูรจำพวกไหนกันแน่ มิหนำซ้ำต้นไม้แถวนี้ก็ค่อนข้างที่จะแตกต่างไปจากที่อื่น เมื่อตัดสินดูจากรูปลักษณ์ภายนอกแล้ว ย่อมเป็นสัตว์อสูรที่ไม่ธรรมดาสามัญเลย” หัวเฟิ่งกล่าว

“แน่นอนว่าแม้แต่ราชาพยัคฆ์อิ๋นชื่อก็ไม่กล้าเข้าใกล้ถ้ำและถึงขนาดเกลี้ยกล่อมไม่ให้พวกเราเข้าไปด้วย พวกสัตว์อสูรที่นี่จะต้องไม่ธรรมดาเป็นแน่” เฉินผิงกล่าวขึ้น พอนึกว่าแม้แต่ราชาพยัคฆ์อิ๋นชื่อก็ยังต้องหวาดกลัว ย่อมเข้าใจได้ไม่ยากเลยว่าจะเป็นสัตว์อสูรที่พิเศษขนาดไหน

จากนั้นเฉินผิงก็เอ่ยขึ้นมาว่า “ไปเดินดูให้ทั่วกันเถอะ ในเมื่อที่นี่ไม่ได้ใหญ่โตอะไรนัก ถ้ามีสัตว์อสูรอยู่แถวนี้ พวกเราก็น่าจะเห็นอยู่บ้างแหละ”

เฉินผิงกับหัวเฟิ่งสำรวจรอบข้าง เพราะอยากจะเปิดเผยตัวตนของสัตว์อสูรลึกลับที่อาศัยอยู่ในถ้ำ

หลังจากสำรวจดูจนทั่วแล้ว พวกเขาก็กลับมามือเปล่าซึ่งทำให้เฉินผิงรู้สึกสับสนยิ่งนัก หากว่ากันตามหลักการ สัตว์อสูร ที่แข็งแกร่งยิ่งกว่า ราชาพยัคฆ์อิ๋นชื่อ จะต้องมีขนาดมหึมา ย่อมไม่มีทางที่จะมองไม่เห็นหรอก

“บางทีตอนนี้สัตว์อสูรอาจจะไม่อยู่แถวนี้ก็ได้ เช่นนั้นก็สมเหตุสมผลแล้ว พวกเราพักกันสักครู่แล้วค่อยออกไปเงียบ ๆ เถอะ” หัวเฟิ่งกล่าวหลังจากค้นหาสัตว์อสูรไม่เจอ

เฉินผิงพยักหน้ารับ “กลับไปที่ถ้ำกันเถอะ”