ตอนที่ 3365 การยั่วยุโดยเจตนา

ท้ายที่สุดแล้ว การเอาแต่ฝึกบำเพ็ญฌานในห้องและการดูดซับทรัพยากรเพียงอย่างเดียวนั้นไม่เพียงพอสำหรับการฝึกบำเพ็ญฌานพลังวิญญาณได้ โดยเฉพาะอย่างยิ่งเมื่อการฝึกฝนของคนผู้นั้นมาถึงจุดที่สูงที่สุดแล้ว คนผู้นั้นจะต้องผ่านการฝึกฝนภาคปฏิบัติเพราะมันเป็นเพียงหนทางเดียวเท่านั้นที่จะช่วยให้คนผู้นั้นประสบความสำเร็จได้

สมรภูมิแห่งทวยเทพเป็นสถานที่ที่ดีที่สุดสำหรับการฝึกนั้น มั่นใจได้เลยว่าผู้ฝึกบำเพ็ญฌานจำนวนมากจะบรรลุความก้าวหน้าในช่วงเวลาที่พวกเขาอยู่ภายในสมรภูมิ

“ลูกสาวของผมอยากเข้าร่วมมาโดยตลอด แต่ผมอยากให้จิ้นตงเข้าไปแทนมากกว่า เพราะเขามีทั้งความแข็งแกร่งและประสบการณ์ที่เพียงพอ การฝึกฝนนี้จะช่วยพัฒนาการฝึกบำเพ็ญฌานของเขาได้อย่างมาก” หลัวโชไห่ตอบ

“อาจารย์ครับ ผมว่ามันเป็นความคิดที่ดีที่จะให้หลัวซีเข้าไป เธอป่วยหนักและมันรบกวนการฝึกบำเพ็ญฌานของเธอ นั่นจึงเป็นเหตุผลว่าทำไมสมรภูมิแห่งทวยเทพจะเป็นโอกาสที่ดีสำหรับเธอในพัฒนาการฝึกบำเพ็ญฌานของเธอ” จิ้นตงแนะนำ

“คุณพูดถูก แต่สมรภูมิแห่งทวยเทพนั้นเป็นสถานที่ที่อันตราย มันเสี่ยงเกินไปสำหรับหลัวซีที่จะเข้าไปเพียงลำพัง” หลัวโชไห่ถอนหายใจ

“ท่านอาจารย์ เรื่องนี้ท่านไม่ต้องเป็นห่วง ในเมื่อคุณเฉินก็เข้าไปด้วย เราจึงสามารถให้เขาปกป้องหลัวซีได้ ด้วยทักษะของคุณเฉินแล้ว ผมมั่นใจว่าเธอจะต้องปลอดภัย” จี้นตงกล่าว

เมื่อฟังจากที่อาจารย์และลูกศิษย์พูดคุยกัน เฉินผิงก็บอกได้ทันทีว่าพวกเขาต้องการให้เขาดูแลหลัวซี

เพียงแต่ว่าพวกเขารู้สึกเขินอายเกินกว่าจะพูดออกมา

“ไม่ต้องกังวลครับ คุณหลัว ผมจะปกป้องคุณหลัวซีให้ปลอดภัยในตอนที่เราเข้าไปในสมรภูมิแห่งทวยเทพเองครับ” เฉินผิงตอบให้ความมั่นใจแก่หลัวโชไห่พร้อมด้วยรอยยิ้ม

“งั้นก็เยี่ยมไปเลย เมื่อมีคุณอยู่ด้วย คุณเฉิน จิตใจของผมก็สบายใจหายห่วง ในภายภาคหน้าหากมีสิ่งใดที่คุณต้องการ หุบเขาวิญญาณโลหิตก็พร้อมที่จะช่วยเหลือคุณโดยไม่ลังเล” หลัวโชไห่ตอบอย่างปลาบปลื้ม

ในระหว่างการสนทนา ก็มีสมาชิกของหุบเขาวิญญาณเลือดเดินผ่านมา เมื่อเห็นหลัวโชไห่ เฉิงจิงฮุ่ยก็พูดขึ้นว่า “หลัวโชไห่ คุณจะปล่อยให้คนที่อ่อนแออย่างหลัวซีเข้าสู่สมรภูมิแห่งทวยเทพได้ยังไงกัน? คุณประมาทเกินไปแล้ว คุณไม่รู้เหรอว่าข้างในมันอันตรายแค่ไหน? คุณจะทำอย่างไรถ้ามีอะไรเกิดขึ้นกับเธอ? แม้ว่าจะไม่มีอันตรายใดๆ แต่ความงามของหลัวซีก็สามารถดึงดูดความสนใจที่ไม่พึงประสงค์ได้ เมื่อคิดแล้วว่าเธอจะต้องมัวหมองไม่ทางใดทางหนึ่ง นั่นเป็นสิ่งที่ไม่อาจจินตนาการได้และจะนำมาซึ่งความอัปยศอดสูอย่างยิ่ง”