ตอนที่ 3403 สันดานดิบของมนุษย์

หลังจากที่ผู้ใช้วิชามารถูกห่าลูกศรทิ่มแทง สิ่งที่เหลืออยู่คือกองเลือดเนื้อน่าสยดสยองเมื่อลูกศรหายไป

ในตอนนั้น เฉินผิงจ้องไปที่ฉากแห่งทำลายล้างขณะลอยอยู่ในอากาศ ราวกับว่าเขาคือยมฑูต

ม่านตาของฉีเป่ยเจี๋ยหดตัว เมื่อลูกศรโจมตีเขา เกราะมารทมิฬก็กลืนกินพวกมันจนหมดราวกับหุบเหวไร้ก้นบึ้ง

เฉินผิงนำธนูศักดิ์สิทธิ์ออกมาและยิงออกไปอีกครั้ง ทำเอาฉีเป่ยเจี๋ยมีสีหน้าเคร่งเครียด

ตอนนี้คือการต่อสู้ตัวต่อตัวระหว่างเขากับเฉินผิง มันขึ้นอยู่กับว่าใครจะยืนหยัดได้นานกว่ากัน

ไม่ช้าเกราะมารทมิฬของฉีเป่ยเจี๋ยก็เริ่มเกิดการเปลี่ยนแปลง ความมืดมิดที่ราวเหวลึกของมันค่อยๆ กลืนกินตัวฉีเป่ยเจี๋ย

ท้ายที่สุดก็ไม่สามารถมองเห็นร่างของฉีเป่ยเจี๋ยได้อีกต่อไป สิ่งที่เหลืออยู่คือหลุมดำที่ค่อยๆ หายไปในอากาศ

เมื่อเห็นว่าสถานการณ์พลิกผัน เฉินผิงก็ทรุดตัวลงบนพื้น ใบหน้าของเขาซีดเซียว

ท่ามกลางความเงียบอันน่าขนลุก มีกลิ่นเหม็นคาวเลือดอบอวลอยู่ในอากาศ กองเลือดเนื้อของมนุษย์บนพื้นช่างน่าสะอิดสะเอียน

ในขณะเดียวกัน เฉินผิงก็ยืนนิ่งด้วยสายตาร้อนรน เพราะเขาไม่แน่ใจว่าฉีเป่ยเจี๋ยตายจริงๆ หรือเปล่า

สัญชาตญาณบอกเขาว่าฉีเป่ยเจี๋ยคงไม่ถูกฆ่าง่ายๆ ขนาดนั้น และคงจะใช้คาถาหลบหนีไปแล้ว

“ออกมา...”

เฉินผิงถือธนูศักดิ์สิทธิ์และจ้องไปยังจุดที่หนิงไฉ่เฉินและคนอื่นๆ ซ่อนตัวอยู่

ดวงตาของเขายังคงเฉียบคม เพราะเจตจำนงสังหารของเขายังไม่สลายไป

“คุณเฉิน อย่าเข้าใจผิด ผมตามคุณมาที่นี่เพราะผมเป็นห่วงคุณ”

หนิงไฉ่เฉินแสดงตัวอย่างรวดเร็วและรีบอธิบายเมื่อเขาสัมผัสได้ถึงเจตจำนงสังหารของเฉินผิง

อย่างไรก็ตาม เฉินผิงเพียงส่งสายตาอันเงียบงันแฝงความอาฆาตให้พวกเขา

เขากำลังคิดว่าจะปล่อยตระกูลหนิงไปดีไหม เพราะเขากังวลว่าความลับของเขาจะถูกเปิดเผย