ตอนที่ 367 เห็นแก่หน้า

เมื่อเห็นสีหน้าที่สงบนิ่งของเฉินผิง เจ้าสำนักเถี่ยเหมินก็ขมวดคิ้วด้วยความประหลาดใจ ลมปราณที่ระเบิดออกมานั้นแม้แต่ผู้มีวิชายังรับไม่ไหว แต่ทำไมเฉินผิงยังคงดูสบายดีเช่นเดิม

“เจ้าคนถ่อย แก่น่ะเก่งก็จริง แต่วันนี้ได้เจอฉันแล้ว ปลายทางของแกมีแค่เพียงแค่ความตายเท่านั้น”

เจ้าสำนักเถี่ยเหมินคำรามด้วยความโกรธ ก่อนจะเพิ่มพลังลมปราณจนถึงขีดสุด ความน่าสะพรึงกลัวครอบลุ่มร่างของเฉินผิงอีกครั้ง ส่วนลูกศิษย์สำนักเถี่ยเหมินต่างพากันหาที่หลบซ่อน

“วิชากระจอกๆ แบบนี้ ถ้าไม่มีวิชาอื่น ฉันขอตัวก่อนก็แล้วกัน”

เฉินผิงมองเจ้าสำนักเถี่ยเหมินอย่างไม่แยแส และหมุนตัวเดินจากไป

นั่นทำให้อีกฝ่ายตกตะลึงอย่างมาก เขากำลังถูกเด็กหนุ่มอายุยี่สิบต้นๆ เหยียดหยามต่อหน้าบรรดาลูกศิษย์

แล้วเขาจะอยู่ในสำนักต่อไปยังไง

“บ้าเอ๊ย ไปลงนรกซะ”

เจ้าสำนักเถี่ยเหมินโกรธจัด เขาเหวี่ยงหมัดเหล็กไปยังเฉินผิง ทุกย่างก้าวของเขาหนักหน่วงจนทำให้แผ่นดินสะเทือนเลื่อนลั่น

เฉินผิงชะงัก ทันใดนั้นออร่าที่น่าสะพรึงกลัวก็ปะทุออกมาจากร่างของเขาโดยไม่แม้แต่จะหันกลับมามอง ออร่านั้นพุ่งตรงไปยังร่างของเจ้าสำนักเถี่ยเหมิน ทำให้เขาหยุดชะงักและเริ่มมีรอยร้าวบนพื้นดิน

“แกชอบครอบงำคนอื่นนักใช่ไหม วันนี้ฉันจะให้แกได้ลิ้มรสการโดนครอบงำเหมือนกัน”

เฉินผิงหันกลับมามองฝ่ายตรงข้ามด้วยสายตาเย็นชา

“ยะ...หยุดนะ หยุด”

ในเวลานั้นเอง มีรถหลายคันขับเข้ามาจอด ไม่นานนักกู่หลิงเอ๋อร์ก็ลงมาและตะโกนเสียงดัง