ตอนที่ 3692 สำนักว่านถง

“เจ้าสำนักเจียง คุณหมายถึงสำนักเซียนเฟิงใช่หรือเปล่า?” เจิงเหนี่ยนอันถาม

“ใช่แล้ว ผมแน่ใจว่าสำนักเซียนเฟิงรู้ว่าตำหนักก่วงหานอยู่ที่ไหน ต่อให้เป็นเพียงหนูตัวหนึ่งในภูมิภาคทางใต้ แต่สำนักเซียนเฟิงก็ยังรู้จัก เรื่องตำหนักก่วงหานยิ่งไม่ต้องพูดถึง” เจ้าสำนักเจียงพยักหน้าเห็นด้วย

“เจ้าสำนักเจียงสำนักว่านถงเป็นใครครับ?” เฉินผิงถามด้วยความประหลาดใจ

เจ้าสำนักเจียงอธิบายว่า “คุณเฉินสำนักว่านถงเป็นสำนักขนส่งที่ใหญ่ที่สุดในภูมิภาคทางใต้ ตราบใดที่คุณยินดีจ่าย ก็ไม่มีสิ่งใดที่คุณไม่สามารถค้นหาได้ นอกจากนี้สำนักว่านถงยังมีเรือเหาะของตัวเอง ทำให้การเดินทางข้ามภูเขาเทียนโหมวและพื้นที่ทางใต้ทั้งหมดเป็นไปได้อย่างง่ายดาย ดังนั้น ด้วยการเดินทางไปทั่วภูมิภาคทางใต้อยู่บ่อยครั้ง พวกเขาย่อมต้องรู้จักสถานที่ต่างๆ มากกว่าผู้อื่น เราแค่ต้องไปสอบถามที่สำนักเซียนเฟิง บางทีเราอาจได้รู้ตำแหน่งที่แน่นอนของตำหนักก่วงหานก็เป็นได้”

“เข้าใจแล้วครับ...” เฉินผิงพยักหน้าดูเหมือนว่าสำนักเซียนเฟิงจะดำเนินทำมาค้าขายในสายเดียวกันกับจตระกูลจี้ทั้งสองต่างก็ทำการค้าขายโดยใช้เรือเหาะ คือเน้นไปที่การขนส่ง แต่ตระกูลจี้ไม่ได้ทำการขายข้อมูล และขนาดของพวกเขาก็ไม่ได้ใหญ่โตเท่ากับสำนักเซียนเฟิงถ้าพวกเขาถึงขนาดสร้างเครือข่ายขนส่งขนาดใหญ่ทั่วภูมิภาคทางใต้ได้ แถมยังค้าขายข้อมูลอีก พวกเขาต้องไม่ใช่คนธรรมดาอย่างแน่นอน! เจ้าสำนักสำนักเซียนเฟิงผู้นี้ไม่ธรรมดาจริงๆ!

“คุณเฉิน ผมสามารถพาคุณไปที่สำนักเซียนเฟิงเพื่อลองเสี่ยงโชค แต่คุณจะต้องเปลี่ยนแปลงรูปลักษณ์ของคุณซะก่อน ผมเกรงว่าตอนนี้มีผู้คนจำนวนมากกำลังออกตามล่าหาตัวคุณอยู่” เจ้าสำนักเจียงกล่าว

“ตกลงครับ!” เฉินผิงพยักหน้า เพียงชั่วพริบตา ท่าทางของเขาก็เปลี่ยนไป ทันใดนั้น เฉินผิงก็ดูเหมือนเป็นชายวัยกลางคน!

เจิงเหนี่ยนอันดึงถุงเหรียญวิญญาณสีม่วงออกมาแล้วพูดว่า “คุณเฉิน แม้ว่าสำนักเทียนโหมวของพวกเราจะไม่มีศิลาเทียนโหมวที่คุณต้องการอีกแล้ว แต่ผมมั่นใจว่าคุณจำเป็นที่จะต้องมีเหรียญวิญญาณจำนวนมากไว้ใช้สำหรับการเดินทางไปยังสำนักเซียนเฟิง บังเอิญว่าผมมีเหรียญวิญญาณสีม่วงอยู่บ้าง เพียงเหรียญเดียว พวกมันก็สามารถแลกเปลี่ยนเป็นเหรียญวิญญาณปกติได้หนึ่งล้านเหรียญ ผมหวังว่าคุณจะยอมรับของสิ่งนี้ไว้นะ คุณเฉิน”

เฉินผิงหาได้ปฏิเสธไม่ เขารับเหรียญวิญญาณสีม่วงมาโดยทันที เพราะเมื่อไม่มีจี้อวิ๋นอยู่ใกล้ๆ มันคงไม่สะดวกสำหรับเฉินผิงนัก หากเขาจำเป็นต้องใช้เงิน

หลังจากกล่าวคำอำลากับเจิงเหนี่ยนอันแล้ว เฉินผิงและกลุ่มของเขาก็ออกเดินทางสู่สำนักเซียนเฟิง

แม้การเดินทางเป็นไปอย่างราบรื่น แต่การที่เจียงอวี้เหลียนและเจ่อเยี่ยนต่างก็แสดงความใกล้ชิดและสนิทสนมต่อกันนั้น กลับเป็นสิ่งที่กระตุ้นให้เจิ้งเจี้ยนเกิดความรู้สึกขุ่นเคืองมากขึ้นทุกที

ตลอดการเดินทาง เจิ้งเจี้ยนเอาแต่นิ่งเงียบ ใบหน้าของเขาซีดเผือด และเฉินผิงสังเกตเห็นทุกรายละเอียดพฤติกรรมของเจิ้งเจี้ยน